Deze website gebruikt cookies om het bezoek te meten, we slaan geen persoonlijke gegevens op.
 
Welkom bij CDVriend
Informatie CDVriend
Veel gestelde vragen
Gastenboek
Rob's CD Recensies
Rob's Concert Reviews
Rob's mooiste platen
De Stelling: Doe mee!
Nieuw binnen bij CDVriend
Producten
Nieuwe CD's
Tweede Kans CD's
Special CD-sets/Collector's Items
Special Live Recordings
Prince Cd's
CDVriend PROMO acties
  CDVriend
Bitcrush - Collapse (2012)

Bitcrush is vooral bekend bij electronic liefhebbers. En dan voornamelijk omdat Mike Cadoo, die in zijn eentje de “band” vormt, de helft van het onvolprezen Gridlock was. Dankzij de Gridlock link ben ik ooit bij het album Enarc van Bitcrush (van 2004) uitgekomen en dat is een pittige electronic plaat die in het verlengde ligt van de laatste twee Gridlock releases. 


Vervolgreleases heb ik niet gecheckt ook al omdat een aantal electronic puristen op MuMe deze niet al te positief bespraken, vooral vanwege het gebruik van gitaren. Nou voor die users heb ik nieuws: deze cd vooral laten liggen. Met electronic heeft het niets meer te maken, tenzij je van mening bent dat Van Halen ook electronic is omdat er af en toe op een toets wordt gedrukt. 

Voor alle anderen heb ik ook nieuws. Deze cd vooral uitchecken! En helemaal als je into lange statige postrock stukken bent, zo’n beetje in het verlengde van Mogwai of, vooruit dan, Godspeed You etc. Nu vind ik dat die twee laatste bands best fraaie dingen hebben gemaakt maar echt hoger scoren dan 4* heb ik dacht ik nooit gedaan. Of deze release van Bitcrush technisch gezien beter is dan wat de genoemde bands in de aanbieding hebben, daar ga ik niet over, maar hij maakt op mij wel meer indruk.

De opbouw van de nummers is prachtig, al is dat natuurlijk ook het handelsmerk van het genre. Postrock dan he…niet IDM. Cadoo laat op deze plaat horen dat zijn gevoel voor timing en zijn vaardigheid om theatrale maar net niet over de top muziek te maken, in meerdere genres bruikbaar is.

Zijn pech zal zijn dat veel mensen Bitcrush uitchecken met de Gridlock referentie in het achterhoofd. Als je op zoek bent naar Cadoo’s werk dat daar meer een link mee heeft, dan is de laatste van zijn andere project “Dryft”, een betere optie. Ben je echter bereid om onbevooroordeeld naar een stevige postrock plaat te luisteren, dan kun je hier best eens een hoop plezier aan beleven. Ik ben er in ieder geval erg blij mee.
Foto
Peter Gabriel - So (1986) 


 Best pijnlijk als je favoriete albums toe zijn aan een 25th anniversary uitgave. Nog een jaar te laat ook. Maar goed, deze editie is aangeschaft. In een fraai doosje treffen we het originele album in verbluffende geluidskwaliteit aan. Maar belangrijker nog: twee extra cd's met een concert in Athene uit 1987. Uit de tijd dat de Grieken nog een kaartje konden kopen. Nu is er aan live cd's van Gabriel geen gebrek maar deze uitgave verdient toch wel een megapluim. De hoogtepunten van de setlist van Gabriel Live uit 1983 aangevuld met de krakers van "So" levert naar mijn immer bescheiden mening de beste tracklist ever op van een Gabriel live album. Enige nummer dat hier nog best bij had gekund is het overdonderende Rythm of the Heat. Oh ja, ook van deze liveopnames is het geluid kraakhelder. De kwaliteit van de uitvoeringen is vertrouwd indrukwekkend. Samenvattend: als je dan toch een heruitgave doet, doe het dan So. 
Foto
 White Lies - Ritual (2011)  

 Tja wat moet ik hier nou weer mee. Vandaag "voor de heb" meegepakt van de midprice tafel van Arend zonder ook maar de verwachting dat het echt wat zou kunnen zijn. De eerste plaat van White Lies was namelijk nogal...eh...lachwekkend. En dat is deze ook weer. Een berg gebakken lucht en een matige kopie van wat wave bandjes uit de jaren '80. Je hoort gewoon dat je in de maling wordt genomen. En toch.....vermaak ik me prima met dit album. Waarom? Geen idee. Nog steeds dezelfde gezwollen theatrale keys en nog steeds teksten die ik op mijn elfde, als non-native speaker, al beter voor mekaar gehad zou hebben. Ik kan verder echt werkelijk geen ene positeve kwalificatie aan dit album hangen. "Objectief" gezien dan. Voor wat zo'n term waard is bij muziekbeleving.

En toch....wat een lekkere plaat zeg. Voor in de auto weliswaar, maar daar zit ik best vaak in.
Meevallertje. 

Foto
Passarella Death Squad - Passarella Death Squad (2010)

Ik heb deze plaat nu een paar keer beluisterd. Gaat lekker vlot ook met 35 minuten. Je bent haast meer tijd kwijt met de cd uit de fraai ogende maar niet zo praktische verpakking te halen.

Over de muziek zelf ben ik behoorlijk enthousiast. De in andere reviews genoemde Fever Ray link snap ik voor wat betreft het monotone maar toch intrigerende stemgeluid van de zangeres. Het Duitse accentje is een opvallende meerwaarde. Marlene Dietrich on drugs? Voor wat betreft de muziek kom ik toch bij Coil terecht al kiest PDS duidelijk voor de korte nummers, daar waar Coil gerust een kwartiertje gebruikt om een ijzige sfeer te creëren. Denk dan vooral Coil ten tijde van de Musikc releases. Ijskoude kale electronische klanken zorgen op dit debuutalbum voor een sinister sfeertje dat de hele plaat voortduurt. In die zin ben ik wel blij met 35 minuten. Als dit 70 minuten zou duren, vrees ik dat ik aansluitend K3 ga draaien om enigszins in balans te geraken. Desnoods zelfs nummers zonder Josje.

Overigens leert een beetje googlen mij dat Passarella Death Squad ook exclusieve t-shirt makers zijn. Dat doet vermoeden dat dit plaatje een beetje een bijdingetje is maar ik verwed er een roze koek onder dat deze plaat bij liefhebbers alhier, weldra een stuk bekender zal zijn.

Bijzonder. Heel bijzonder.
Foto
Trisomie 21 - Happy Mystery Child (2004)

Leuk zo'n review schrijven die niemand gaat lezen :-)  Waarom niet? Nou, Trisomie 21 (spreek uit tree-zho-mee vahnt-ay-un) is een volstrekt obscuur gebleven Franse cultband die zijn roots kent ergens halfweg de jaren '80. En ook toen was de fanschare kennelijk niet al te indrukwekkend. Zelf heb ik ooit begin jaren '90 het cd-tje Side by Side van ze gescoord omdat ze werden gelinkt aan favorieten als Front 242, Poesie Noire, Cabaret Voltaire, New Order en het mythische Joy Divison. Als zodanig werden ze in de Goth en Franse Coldwave hoek geduwd. Genoeg voor mij om nieuwsgierig te zijn maar die Side by Side heeft kennelijk weinig indruk gemaakt want volgens mijn database zit ie in een kartonnen doos op zolder. En dan is het dus een kutplaat. Evengoed wordt er op Ebay vrolijk 60 euro voor betaald dus misschien nog eens opzoeken.

Dus waarom ik deze cd uit 2004, kennelijk een comeback cd na 7 jaren stilte, in de winkelwagen heb gegooid weet ik niet precies. Doet er verder ook niet zo veel toe. Ik heb hem, en ik heb hem gedraaid. En veel ook.

Zo op het eerste gehoor is op deze cd behoorlijk wat af te dingen. Zo lijkt het nogal stupid om in het Engels te zingen als je uit Frankrijk komt. Zeker als je dat doet met een vet accent en bij momenten tegen het valse aan. Maar het gekke is dat als je dat bovenop de muziek zet, het op een aparte manier past en het de plaat wat bijzonders meegeeft. De muziek zelf is namelijk een hemels bad van donkere elektronica opgeleukt met Peter Hook bassen en uit het niets opkomende messcherpe, duistere gitaarlijnen. Zet die bizarre zangpartijen erop en de sfeer van verlaten loodsen in een Franse havenstad in het midden van de winter wordt moeiteloos opgeroepen. Coldwave? Maybe so, maar zeer warm gebracht. Verder is het lastig om deze muziek in een hokje te plakken al vermoed ik wel dat the XX wel eens een plaatje van T21 beluisterd heeft

Ik ben in ieder geval blij met de hernieuwde kennismaking met deze ook door mij volstrekt vergeten band. Een band die het in een hele afgelegen hoek van het popspectrum toch al bijna 30 jaar volhoudt. Apart? Zeker! Maar zeker de moeite van het uitchecken waard.

Oh ja, niet dat ik denk dat T21 ook maar 1 cd gaat verkopen door deze review, maar ik ben niet volledig als ik niet meld dat een eventuele aanschaf dan beter "The Man is A Mix" moet zijn. Een dubbele remix cd van het album waarbij het origineel als bonus erbij gedaan wordt. Dit boxje van 3 cd's is met een beetje speuren te krijgen voor nagenoeg dezelfde prijs als de oorspronkelijke 1CD versie. Het is maar dat je het weet ;-)
Foto
Brendan Perry - Ark (2010)

Dit moet zo'n beetje het album zijn waar ik het meest naar uit heb gekeken in...wat zal het zijn...een jaar of 10?
 
Ingewijden weten natuurlijk dat Brendan de mannelijke helft van het fameuze en vooral ook fenomenale Dead Can Dance is geweest. Een band waar ik in de jaren ’80 verknocht aan raakte, maar in eerste instantie vooral door de hemelse gezangen van de onaardse Lisa Gerrard. In de loop der jaren ben ik juist Brendan Perry meer gaan waarderen. Wat mij betreft is zijn stem met het vorderen van zijn leeftijd alleen maar mooier geworden. Ik denk zelfs dat ik het de mooiste mannenstem vind die ik ooit gehoord heb al kan de euforie van het moment van invloed zijn op dit statement. Evengoed schiet me nu geen andere naam te binnen. Ja, ok,  eentje dan. Scott Walker maar ook die haalt het niet en verdient zijn sterren ook in een genre dat me net een tikje minder raakt.
 
Goed, 10 jaar naar uitgekeken dus. Zijn laatste album, het prachtige Eye of the Hunter, dateert van 1999. Hoeveel geboortes, banen en minder gezellige life events is dat geleden zeg. De tijd gaat snel. Sneller nog dan ik dacht want dat er zo’n lange periode voorbij gegaan was, stond me niet direct bij. Daar is Eye of the Hunter ook te vaak voor in de speler. Die plaat verveelt nog geen moment en hoort, kennelijk al 11 jaar, tot de platen die ieder jaar nog hoog in mijn rotatielijst terecht komen. Dan blijft hij gevoelsmatig van deze tijd hé. Enfin, je kunt je voorstellen dat ik de release van Ark met genoegen en enige spanning tegemoet zag. Zelfs nieuwe releases van mijn favoriete bands gaan vandaag de dag, blasé als ik ben geworden, achteloos de speler in terwijl ik de vaatwasser leeg ruim.
 
Zo niet bij Ark. Gewacht op een avondje vrij, licht uit, pittig dure koptelefoon op en Ark voor het eerst afspelen. En..ik ben echt helemaal omver geblazen. Wat een ge-wel-dige plaat vind ik dit. De ingrediënten zijn voor iemand met een hang naar theatrale, gedragen, melancholische, duistere langere stukken ook allemaal weer aanwezig. Het zal heus met mijn vorderende leeftijd te maken hebben dat ik klaagzangen van mannen van middelbare leeftijd verkies boven gestuiter van de trend of the week. En ik sluit ook enige vooringenomenheid niet uit maar jongens…als je majestueus voortslepende nummers als Wintersun, Utopia en het tot tranen roerende This Boy niet mooi vindt, zou ik de EQ test van Intermediair voorlopig niet doen.
 
Echter,  door deze nummers te noemen, doe ik eigenlijk de andere songs te kort. Babylon kende ik al maar dan als Saffron van de Dead Can Dance tour uit 2005. Dit geldt tevens voor Crescent. Ik ben blij dat deze nummers op Ark staan. Ze passen uitstekend bij de sfeer van het gehele album. Een album waarbij de zonnestraal nagenoeg ontbreekt. Alleen bij The Devil and the Deep Blue Sea bespeur ik vaag iets van luchtigheid. En dat is direct een van de minieme kritiekpuntjes die ik zou kunnen hebben op Ark. De elektronica stoort mij in het geheel niet. Integendeel, het is smaakvol gedaan, komt nergens geforceerd over en het geeft het album iets eigentijds terwijl de kans dat dit ooit gedateerd gaat klinken, door de stem van Brendan en de prachtige melodieën evengoed nihil is.
 
Hier en daar lees ik nog dat de teksten van Brendan wat al te theatraal verhalen over de grote issues op aarde. Hoewel dit mogelijk op twee nummers inderdaad net aan is, boeit het uiteindelijk ook geen zier. Als Brendan Perry met zijn stem op deze melodieën de Vaarbijlage van de Telegraaf voordraagt, is het nog steeds prachtig.
 
Voor het eerst in jaren direct 5 sterren voor een recent uitgebracht album. Horen is geloven
Foto
Joanna Newsom - Have One on Me (2010)

Ik heb ondanks Ys en danzkij een aantal berichten op MuMe me gewaagd aan een beluistering van deze Have One on Me. Positief verrast door het naar mijn smaak wat prettigere gebruik van de stem. Geen associaties meer met nagels over schoolborden en ook het emotionele effect vergelijkbaar met het gevoel dat een ouder heeft bij het geluid van een midden in de nacht wakker wordend huilend kind, blijft dit keer achterwege. Mensen met veel kinderen weten wat ik bedoel. En ik gok dat er van die categorie niet veel zijn die hier in het rijtje bewonderaars staan. Mijn volstrekt niet getoetste vooroordeel is namelijk dat dit typisch muziek is die heel erg mooi en ontroerend gevonden wordt door alleenstaanden of samenwonenden met een wankele liefdesbasis.

Ik verklaar mij nader. Alleenstaande mannen zullen met het koptelefoontje op zwijmelen bij de gedachte dat al die breekbare maar veelal best slaapverwekkende liedjes voor hem gezongen worden terwijl hij op een luipaardkleed liggend vol bewondering kijkt hoe mooie Joanna haar harp bespeeld. In zijn dromen dan. En de dames onder de bewonderaars zouden natuurlijk veel liever Joanna geweest zijn dan wie ze nu zijn. En mooi, en een mooie harp en een heel mooi doosje gemaakt waar drie schijfjes in zitten met heel veel te veel liedjes.

Als vanzelf zoek ik een stijlvormpje om mijn ongenoegen over dit product een uitlaatklep te geven maar het komt er kort gezegd op neer dat Joanna best soort van mooi zingt dit keer maar tussen een aantal fraaie composities door net even iets te vaak met tamelijk pretentieus maar uiteindelijk weinig sprekend open haard geneuzel aan komt zetten. Niks eigenzinnigs aan. En dan gaat die stem, die in de fraaiere liedjes wel werkt, op mijn mogelijkerwijs al te licht geraakte zenuwen werken.

Het feit dat de mooie nummers bij elkaar opgeteld toch een aardige zij het niet al te lange enkele cd zou opleveren, levert voor nu de somma van 3 sterretjes op. Over een half jaar probeer ik het nog eens om te zien of ik mijn mening bij mag stellen.

En nee ik weet ook wel dat de vergelijkingen nergens op slaan
Foto
Brokenkites - Fugue State (2008)

Ik ben eerlijk gezegd niet super thuis in het electronic genre dus deze Fugue State van Brokenkites, kennelijk iemand uit Alaska, gaat afgezet worden tegen een beperkt referentiekader.

Dit album heb ik al een jaar in huis, maar eigenlijk nog niet echt gedraaid. Daar is recent verandering in gekomen en daar ben ik blij om. Waarom ik nog nieuwe cd's koop met al die onontdekte pareltjes in mijn eigen kast is me een raadsel. Nou ja, eigenlijk niet, maar toch.

Op de site waar ik deze cd besteld heb (www.cdbaby.com) kun je een naam invoeren en dan geeft de zoekmachine suggesties van acts die erop lijken. Ik Gridlock invullen, mijn eerste electronic release (buiten JM Jarre en dat soort werk) die insloeg en de plaat die het beginpunt is geweest van een speurtocht door de electronichoek en ook mijn favoriete referentiepunt. Inmiddels ben ik bekend met Proem, Keef Baker, Subtractive Lad, Stendeck en nog een hele lijst varianten op deze acts, maar een kenner durf ik me nog niet te noemen. Heb zelfs geen idee wat met IDM bedoeld wordt, al weet ik dan inmiddels wel dat als dat label erop staat, ik het uit moet checken.

Anyway, Brokenkites dus, want dat was de naam die de zoekmachine opleverde. Op de site staat het volgende over het genre:
Cinematic progressions of chill out & dark ambient indietronica. Chillbient. File under: Anti-Genre

Niet dat ik dan weet wat het is, maar het klinkt alvast cool. Verder wordt een if you like these bands then you'll like Brokenkites lijstje opgesomd. De bands terzake zijn Massive Attack, waar het wat mij betreft niets mee van doen heeft, en Hybrid en BT alwaar ik nog nooit van gehoord heb.

Zelf maar luisteren dus. Nou, dat heb ik diverse malen gedaan en ik vind het een lekkere cd zeg. Ik denk dat de electronic puristen mogelijk niet heel blij zijn met de toegankelijkheid van de plaat. Die lijkt me te hoog om echt cool te blijven in de scene. Distorted beats en andere desorienterende sounds staan er niet op. Wel heerlijke melodieën, chille waves (tenminste, ik denk dat het chille waves zijn, het jargon moet ik mezelf ook nog wat eigen maken) en hier en daar wat beats.

Het album is kennelijk opgenomen nadat de artiest terzake een bezoek heeft gebracht aan Pripyat, Ukraine. Dit is wat ze er zelf over zeggen:

In 2007, we visited the modern abandoned city of Pripyat, Ukraine, located approximately 2 km from the city of Chernobyl (inside of the Chernobyl Exclusion Zone) and the site of the Chernobyl nuclear power plant disaster. Pripyat formerly had a population of over 50,000 people and was completely abandoned in 1986 due to radioactive fallout and contamination from the reactor's meltdown/explosion.The album art for "Fugue State" consists of photographs from the city of Pripyat.

De sfeer op het album sluit wat mij betreft aan bij dit verhaal. Een ijskoud verhaal, abstract gebracht door an sich kille sounds maar die op een een of andere wijze toch heel warm blijven klinken. Knap vind ik dat.

De plaats is geheel gratis en legaal te downloaden van de site van Brokenkites (hier) . Zelf heb ik de fysieke versie die er dankzij de fraaie foto's netjes uit ziet. En deze kost nog geen 5 dollar (ex verzenden). Mocht er ooit belangstelling voor zijn, wil ik eea wel verzamelen en bestellen om zo verzendkosten te drukken (pm please)

Kortom, ik heb mijn vooroordeel tegen gratis of goedkope releases (want kan nooit wat zijn dan) opzij gezet en geniet van deze fraaie electronicplaat. Of de kenners het met me eens zijn, geen idee, maar ik ben er blij mee.

Voor de goede orde toch een referentie. Van het beperkte arsenaal dat ik ken, vind ik een vergelijking met Proem het meest hout snijden.
Foto
Metallica - Metallica (1991)

De Metallica puristen, zo is mij duidelijk geworden,  zweren veelal bij het lawaai van voor "Black Album". Prima. Ze doen echter dit album pittig tekort door het weg te zetten als een knieval voor commercie, saaie plaat en meer van dat soort analyses. Het is mij bijvoorbeeld onduidelijk waarom een metal plaat met voorbedachte rade commercieel is. Voor zover ik weet, komt het niet bijzonder vaak voor dat een metalnummer, eenvoudig of niet, hoog scoort in de commerciele lijsten. Als er in die tijd (begin jaren '90) een hit gescoord moest worden, werden Stock, Aitken en Waterman of voor mijn part Jolley and Swain wel ingehuurd. Die staan volgens mij niet op de producerslijst.

Ik heb niets met Metallica en ook niet superveel met dit album maar ik vind toch dat het wat te weinig eer krijgt zo hier en daar. Metallica slaagt er namelijk wel in om met dit album de enorme kloof tussen obscure trashmetal en het bereiken van een groot publiek te slechten. En dat doen ze zonder zichzelf compleet voor joker te zetten. Ja, dat de sound toegankelijker is dan het oudere werk, hoor ik als niet metalhead ook nog wel. En dat fans van het eerste uur daar niet allemaal blij mee zijn, snap ik ook nog. Ik vond het vroeger zelf ook irritant als een stoer geliefd underground bandje opeens heel erg populair werd. Maar als je dat soort sentimenten even uitschakelt , dan denk ik toch dat vastgesteld kan worden dat Metallica met Black Album een mijlpaal aflevert. Een album met een aantal klassieke songsdie over 20 jaar ook nog wel gedraaid worden en de naam Metallica uit de vergetelheid zullen houden. Dat is, of de stijl je aanstaat of niet, toch een stukje opmerkelijker dan pakweg U2 of Michael Jackson die vanuit een veilige pop/rock hoek met hun bekendste werk zijn gekomen.

De output na dit album, vind ik over het algemeen een stuk minder boeiend. Load en Reload is voortborduren op een vergelijkbare stijl maar dan met mindere songs en met, volgens mijn gitaarleraar, ernstig eenvoudiger gitaarwerk.
Foto
Tori Amos - Midwinter Graces (2009)

Tori Amos is voor mij een van die artiesten die ooit prachtige dingen heeft gemaakt en daardoor is uitverkoren om bij het selecte gezelschap van acts te zitten waarvan ik de discografie compleet wil houden. Die dwangneurose is vanaf heden over. Nu waren pakweg de laatste 3 albums al niet aan me besteed. Die raakten geen enkele snaar. Wat dat betreft is deze Midwinter Graces wel een schot in de roos. Het is namelijk even geleden dat een Tori plaat emotie bij me opriep en dat doet deze. Namelijk de emotie van irritatie. Ik heb geen morele bezwaren tegen het fenomeen kerstplaten (of seasonal records zoals marketingtechnisch verantwoord dit soort plaatjes vandaag de dag heten) maar de eerste artiest die nu nog met varianten op hallelujah of in excelsius deo komt aankakken, klaag ik aan voor cultuurmisdaad.

De hele plaat lang slaagt Tori erin zichzelf heel erg serieus te nemen terwijl teksten, thema en de gekozen muzikale route daar geen aanleiding meer voor geven. Het is een plaat lang gezever van het saaiste soort en dan werkt de geaffecteerde "gedragen" zang behoorlijk averechts. De instrumentatie is ook nergens spannend meer en de flirt met een bigband is vele malen beter gedaan door de concurrentie.

Tori is met deze plaat dieper gezonken dan bijvoorbeeld U2 met hun No Line on the Horizon. Ik weet ook vrij zeker dat iedere andere populaire mainstream artieste het niet slechter had gedaan mocht ze deze liedjes op plaat hebben willen zetten. Mij rest weinig anders dan teleursgesteld zijn in het product van een artieste die in vervlogen tijden de prachtigste dingen heeft gedaan.
Foto
Yello - Touch (2009)

Na precies drie (!) seconden weet je het. Dit IS Yello. Geen twijfel mogelijk. Dat je zo snel tot die ontdekking komt, kan zowel positief als negatief uitgelegd worden. Laat ik chagerijnig beginnen: er is werkelijk geen enkele ontwikkeling in de "sound" van Yello te bespeuren op dit, naar ik meen, twaalfde album. Althans, die ontwikkeling is kennelijk gestopt vanaf pakweg Flag uit 1988. Tot zover het slechte nieuws.

Het goede nieuws is gelukkig langer. Want wat zou het, het is evengoed bewijs van de volstrekt unieke plaats die deze ubercoole Zwitserse dandy's in de popmuziek hebben weten te bemachtigen. En als er dan eens in de vijf jaar een cd uitkomt die precies zo klinkt als de vorige maar wel weer het genot van een 14-tal nieuwe variaties op een heerlijk thema oplevert, ga je mij niet horen klagen. Yello maakt namelijk al bijna 30 jaar (!) pakkende electronische muziek met een aantal elementen die misschien wel nageaapt worden, maar nooit zo goed worden uitgewerkt als door deze perfectionisten. Toegegeven , de hypnotiserende gekte van de eerste releases is er wel af. Maar mag het. Ze liepen in 1981 al 20 jaar voor de muziek uit, hebben voorgedaan hoe je baanbrekende platen maakt, een sound gevonden waar ze zich lekker bij voelen en die vervolgens geperfectioneerd. En dat laatse levert dan allicht geen verrassingen meer op maar dus wel weer een plaat die, zoals te doen gebruikelijk, klinkt als een klok. Ja Zwitserland he. Mocht je ooit boxen gaan kopen en een cd-tje mee willen nemen om te testen, neem dan deze Touch (of iedere andere Yello release) NIET mee. Zelfs de prutsboxen van Philips klinken met een cd als deze alsof je een set van duizenden euro's voor je hebt. Valt thuis dan een beetje tegen als de nieuwe Editors ofzo er in gaat

Dus wat valt er te horen. De typisch wegtikkende (Zwitsers he...) percussie, de typische versneden truukjes met de stem, de typische zang/voordracht van Boris Blank, de typische electronische vondsten die door de melodie stuiteren, de typische soundscapes, de typische waves, de typische gastbijdragen. Typisch plaatje dus,zoals alle platen van Yello typisch zijn en vooral ook typisch Yello.

Niks te klagen dan? Ja toch wel een beetje. Die knul met die toeter had van mij niet gehoeven en het tempo is af en toe wel heel laidback. De mannen worden toch een beetje oud. Maar ach, ik inmiddels ook en ik ben blij dat ik nog eens enthousiast kan zijn over een plaat van knapen die al oud waren toen ik als 18 jarige omver werd geblazen door You Gotta Say Yes to Another Excess.

Zoals ik allicht eerder gemeld heb, heb ik een hekel aan incomplete discografien in de kast. Bij veel favo's zit er dan altijd wel een brakke plaat tussen. Bij Yello niet. Dikke dikke pret.
Foto
Screaming Lights - Like Angels (2009)

Het boekje verraadt buiten de teksten en dat een en ander kennelijk mede te danken is aan vrienden en familie, weinig. Op zoek dus naar wat achtergronden en dan kom je dus ook niet heel veel verder nog dan dat de band jong is, geformeerd rond ene James Treadell en uit Liverpool komt. De single Glow heeft wat airplay gekregen in de UK en dat is het dan wel. Maar het lijkt  me gek als we niet meer van deze band gaan horen.

Het openingsnummer roept, zoals vaker bij nieuwe bandjes de laatste tijd, de naam van het mythische Joy Division op. Vervolgens worden we getrakteerd op een New Order pastiche en dan denk ik: ik word nog niet van mijn sokken geblazen, maar ik luister toch maar even door.

Het grappige is dat de connecties met de Manchester helden er voor zorgen dat ik de rest wil beluisteren, er achter kom dat het op het vervolg van de plaat gedaan is met die link en juist vanaf nummertje 3 echt indruk gemaakt wordt op ondergetekende. Werkelijk de ene indierockparel na de andere komt voorbij. Stemming is veelal tegen het melancholische aan, altijd een pre, en over de hele plaat blijft men weliswaar knipogen naar diverse postpunkhelden, maar is het gebodene wat mij betreft ook voldoende eigen. Het fraaie is dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Editors, niet op een sound wordt ingezet. Net als je denkt dat het wel even kan met die juichende gitaartjes, komt een piano of een synthlijn binnen vallen. En dan niet zo plompverloren als bij die laatste Editors plaat maar subtiel en niet contrasterend met de rest van het geluid. Daarnaast is ,op een tweetal niet storende niemendalletjes na, het songschrijversschap dik in orde.

Dit is geen gimmick waarbij, bij gebrek aan goede songs, de effectenbatterij wordt ingezet. De productie is zeker niet vol te noemen, het geluid daarmee transparant en de melodielijnen fraai. Voeg daarbij een competente zanger en dan is de cocktail wat mij betref gereed.

Ik voorspel de Screaming Lights een behoorlijke fanbase in de alternative/indie-hoek. Mocht dat, geheel ten onrechte, achterwege blijven, dan heb ik een persoonlijk pareltje in huis en weet ik het lekker beter dan de rest van de wereld...
Foto
Kings of Convenience - Declaration of Dependence (2009)

Kijk , die Erlend heeft het wat mij betreft goed gezien. Voor ieder soort muziekje dat hij op de markt wil brengen verzint mijnheer een ander naampje. Hij verzint zelfs soms zijn eigen naam :-)

Dat maakt dingen lekker duidelijk. Zo is er dus op het derde (of vierde, tis maar waar je begint te tellen) Kings of Convenience album werkelijk geen enkel afwijkend aanpakje te beluisteren in vergelijking met de eerdere releases. De nummers van Declaration of Dependance hadden net zo goed op een van de eerdere cd's kunnen staan...en andersom. Is dat erg. Tja, normaal best wel, maar hier niet. Kings of Convenience neemt wat mij betreft een vrij unieke plaats in het muziekspectrum. Ik bedoel...je hebt een bril...ziet er suffer uit dan de, met respect voor de beroepsgroep, sufste boekhouder, maakt liedjes die ook in 1970 gemaakt hadden kunnen worden en krijgt als meest genoemde vergelijking "Simon & Garfunkel" naar je hoofd. Dan heb je ongeveer wel voldoende kenmerken om door de "serieuze" muziekliefhebber verguisd te worden. En dat gebeurt dus niet. En ik weet waarom. Ik heb namelijk in geen jaren een act gehoord die met twee gitaartjes, een verdwaald derde instrumentje en fraai samenvloeiende stemmen mij met op het eerste gehoor simpele liedjes zo weet te raken. En kennelijk ben ik niet de enige voor wie dat geldt.

Zoals ook bij de eerdere albums, zijn alle nummers direct aangenaam om aan te horen en zijn er van die allemaal een aantal die helemaal raak zijn. Midden in de roos. Komt bij, en dat heb ik geloof ik eerder gemeld, dat je Kings of Convenience, en dus ook deze cd, immer veilig kunt opzetten, ongeacht het aanwezige bezoek. Ja ook als je schoonouders komen racletten. Voor hen is het aangename niets aan de hand muziek. Voor de fijnproever is het fijn dat Vive la France deel 14 niet op hoeft en als het gesprek een minder boeiende kant opgaat, kun je je stiekem een beetje verliezen in deze prachtplaat en verder zoeken naar de dubbele bodems en geniale subtiliteiten.
Foto
Porcupine Tree - The Incident (2009)

Van Fear Of a Blank Planet, mijn late eerste kennismaking met Porcupine Tree, was ik zo onder de indruk dat ik als een jekko de hele backcatalogue heb aangeschaft en mij terstond naar een concert in 013 heb gespoed. Dat aanschaffen van al die cd's is niet mijn beste actie geweest want ik vind eerlijk gezegd lang niet alle cd's echt de moeite waard. In mijn optiek zit er nogal wat doorsnee spul bij en zelfs albums,met een gemiddelde van boven de 4 (op max 5)  op MusicMeter, euforisch besproken door de liefhebbers aldaar, deden mij niet van mijn stoel vallen. Geen een niet echt slechte cd erbij hoor, t laagste scoort nog steeds een 3, maar ik had er gewoon wat meer van verwacht.

Zo snel als dat ik maniakaal Porcupine TreeT liefhebber was, zo snel was ik er ook wel weer klaar mee. Dus zat ik echt te wachten op The Incident? Nou nee. Nu heb ik wel een enorme hekel aan het hebben van een verzameling van een act waarbij dan 1 cd ontbreekt. Dus toch maar aangeschaft.

En ik ben eruit. Ik ben een groot liefhebber van het latere werk van Porcupine Tree. Alles vanaf Fear Of A Blank Planet dus. Alles daarvoor van aardig tot heel erg aardig maar dit is voor mij het echte werk. Yes I know, dat zijn er dus maar twee. Maar op basis van het gebodene op The Incident en zijn voorganger, heb ik er met terugwerkende kracht vrede mee dat Wilson cs wat centjes aan hun bacakcatalogue aan mij hebben verdiend.

The Incident is een prachtplaat!
Foto
The Gathering - The West Pole (2009)

Dit is de eerste plaat van Neerlands trots The Gathering na het door mij zeer betreurde vertrek van zangeres Anneke van Giersbergen. Ik zie erg hoge cijfers op MuMe en lovende berichten maar ik kom er niet zo goed doorheen eigenlijk. Sowieso mis ik Anneke natuurlijk. De nieuwe zangeres doet het heus niet onverdienstelijk maar lijkt in mijn optiek qua zangstem teveel op Anneke. Maar dan net een paar punten minder goed en dan valt t in negatieve zin op natuurlijk. Verder ben ik zo na de eerste luisterbeurten niet direct enthousiast over de nummers zelf en had ik zelfs het idee naar oudere songs te luisteren. Niet eerder ontdekte nummers geschreven in 98 ofzo en nu uitgebracht. Bij een track zat ik zelfs te wachten tot de zangeres Nighttime Birds zou gaan zingen. Close to zelfplagiaat.

Dit terwijl Gathering juist altijd een band is geweest die met ieder album een stapje vooruit ging, lijken er nu toch twee stappen terug gezet te zijn. Misschien nog maar een paar keer pakken en proberen het album los van de referenties te beluisteren maar voor nu kom ik even niet verder dan een voor Gatherings doen magere score van 3 uit 5
Foto
Doves - Kingdom of Rust (2009)

Ik heb alle albums van Doves in huis maar toch is het een band die mij nooit echt heeft weten te overtuigen. Ik was dan ook niet echt super nieuwsgierig naar deze Kingdom of Rust. Maar ja, ik heb een hekel aan incomplete discografieen in de kast dus deze er toch maar bij gehaald.

Gelukkig maar. Kingdom of Rust is een prachtplaat en zorgt ervoor dat ik de backcatalogue met iets meer interesse en concentartie aan hernieuwde luisterbeurten onderhevig ga laten zijn.

De zang van Andy Williams kon mij op vorige releases niet zo bekoren maar op deze plaat past zijn stemgeluid precies bij het gebodene. Over de hele linie sterke song, redelijk in de lijn van Coldplay en Elbow maar dan allemaal net wat puntiger, spannender en minder veilig. Je zou ook hopen dat U2 nog eens zo'n album zou maken. Lekker breed uitwaaierende gitaren en het grootse gebaar wordt, voor mij als liefhebber van een stukje theatraliteit in muziek, gelukkig niet geschuwd.

Kingdom of Rust is al met al een van de verrassendste releases van 2009. En nu snel de kast in om het vorig werk nader te bestuderen
Foto
Sunn O))) - Monoliths & Dimensions (2009)

Dit is tot nu toe de meest bizarre plaat die ik in 2009 heb aangeschaft. Deze release wordt gevuld met 4 ellenlang doorploeterende gitaarerupties, drones of hoe je ze noemen wilt. Ook komt er inderdaad een keer een koor voorbij en hebben we in het laatste nummer, lieflijk Alice genoemd, iets van een toeter. Maar drums? Afwezig en dat op een album dat naast avant-garde ook het stempel metal opgeplakt krijgt. Apart huh.

Is 't ook wat? Ja, 4 sterren hoor, maar daar past wel een kantttekeningetje bij. Het is in mijn beleving nogal afhankelijk van de status van de gemoedstoestand. Als je bijvoorbeeld net te horen hebt gekregen dat een salarisverhoging van 25% er niet in zit met als flauw excuus dat het zogenaamd crisis is....zet 'm maar op. Ben je een boodschappenlijstje aan het maken voor een geplande vakantie met 4 kinderen, waarvan de twee oudsten dan vinden dat ze inspraak hebben....doe maar niet. Wil je bezoek niet weg en wil jij juist wel dat ze weg gaan...zet maar op. Ben je in een jolige bui na 3 lauwe witte wijntjes en anderhalve verbrande bbq-worst, doe dan maar weer niet. De plaat heeft het kortgezegd in zich om als indrukwekkend (hence the 4 stars), irritant, handig of lachwekkend (hence geen 5 stars) over te komen.

Maar goed, ik kies dus mijn momenten om Monolith & Dimensions te draaien en dan vermaak ik me er prima mee. Hoewel het dus 4 logge en zich zeer traag ontwikkelende "nummers' zijn waar de gitaarmuur een constante factor is, is het voor de aandachtige en open minded luisteraar bepaald een boeiende luisterervaring. Eerlijk gezegd klinkt het gebodene me technisch gezien niet al te ingewikkeld in de oren (maar kan dat mis hebben hoor) maar met vrij weinig middelen en stijlvarianten zo een bak sfeer weg kunnen zetten is wel knap. En ik moet ook bekennen dat, hoewel dit natuurlijk niet in de buurt komt van makkelijke muziek die door grote drommen gewaardeerd zal worden, de plaat best toegankelijk is. Ik vind het in ieder geval makkelijker te verwerken dan de drones van de elders genoemde Swans. Een band waar het, buiten de drones dan, verder weinig mee te maken heeft hoor. Dus de Swans liefhebber moet niet denken dat hij eindelijk de muzikale erfgenamen heeft ontdekt.

Oh ja, de bijdrage van de zanger (nou ja...ben in een fantasierijke bui zeg maar) van Mayhem is bijzonder maar schuurt wel licht tegen het potsierlijke aan. Het is het soort zang dat er voor zorgt dat Tessa (3 jaar, een na oudste en tevens een na jongste dochter, fan van mega mindy) snel bij me op schoot kruipt en meldt "papa ik wil met jou kroelen". Dit doet ze anders voornamelijk bij de heel spannende momenten van Heksje Lily.
Foto
Bat for Lashes - Two Suns (2009)

Mijn aandacht voor dit album werd getrokken door een melding dat grote mijnheer Scott Walker aan een nummer heeft meegewerkt. Handig dat soort info want zonder dat berichtje was ik mogelijk niet op het idee gekomen deze cd van Bat for Lashes te draaien. In dat geval had ik dan fijn een van de fraaiste albums van 2009 gemist.

Op Two Suns komt zo'n beetje alles voorbij wat bij mij de oren doet spitsen. Ik hoor donderende goth ritmes, indringende piano ballads, subtiele electronica, wave en een zeer fraaie stem. Zo'n beetje alle grootheden in het (licht) alternatieve dames segment schieten als associatie binnen...Siouxsie, Sinead, Tori, Kate, Bjork en zelfs Feist. Dus das dan alvast op orde.

Daarnaast is het songmateriaal over de hele lijn consistent in een somber en melancholisch jasje gegoten. Heerlijk. Nergens wordt de duisternis hinderlijk onderbroken door een ongepast radiovriendelijk niemendalletje. Lekker zwaar op de hand allemaal en heerlijk voor als je eens een keer alleen in de kamer bent, de lichten uit kan doen en met de koptelefoon op het hoofd kan mijmeren over van alles en nog wat. En het plezierige is dat je weet dat je naar een alternatief plaatje zit te luisteren waar je zonder imagoschade over kan brallen in de kantine, maar het nergens echt ontoegankelijk wordt.

Oh ja, de bijdrage van held Scott Walker vind je op het laatste nummer en is zeer markant. Een bijzonder lied hetgeen niettemin het gewoonste stukje muziek is waar Scott de afgelopen 20 jaar een bijdrage aan heeft geleverd. Dat zegt dan meer over Scott dan over deze cd van Bat for Lashes...want die is ronduit bijzonder.
Foto
Moby - Wait for Me (2009)

Wait for Me is flink door de mangel gehaald door de mensen die geld krijgen voor het schrijven van stukjes over muziek. Voorheen toonaangevend blad Oor, inmiddels gedeformeerd tot een soort glossy Popfoto voor 40 plussers, vindt de plaat zwak en in Nieuwe Revu wordt het grand total of 1 star toegekend. En da's niet bijzonder veel.

Ik kan me het chagrijn dat deze plaat kennelijk oplevert wel enigszins voorstellen. Zo op het eerste gehoor klinkt Wait for Me inderdaad wat al te gemakzuchtig en verre van spannend. Maar ik sluit me toch van harte aan bij het kamp van liefhebbers. Wait for me is in zijn geheel imho een forse verbetering ten opzichte van voorgangers, waarbij Hotel dan inderdaad het droevigste is wat ik van de man heb gehoord. De single en het mooie doosje bij de 2cd uitgave van Hotel hebben me destijds op het verkeerde been gezet waardoor dat ding nog wel ergens in de weg in de kast staat.

Nu is Wait for me ook vrij droevig maar dan in de naar mijn smaak goede zin van het woord.. De sfeer is nogal desolaat en dat wordt de gehele plaat vastgehouden. Dat zorgt er voor dat onder juiste omstandigheden en mindset Wait for Me best lekker binnenkomt. Daarmee is het dan zeker geen cd die je op alle momenten van de dag kunt afspelen maar van tijd tot tijd gaat Wait for Me prima van pas komen. Denk wel dat ik, mocht ik Moby geweest zijn, de plaat in de herfst had uitgebracht.

In recensies en ook op MusicMeter wordt Play er nogal eens bijgehaald als Wait for Me wordt besproken. De link met Play kan ik me enigsizns voorstellen. Als je Wait for Me moet vergelijken met een andere plaat van Moby , dan kom je daar denk ik toch op uit. Maar opgepast...mocht je Play wat vinden dan is het bepaald niet uitgesloten dat je met deze veel ingetogenere en somberdere Wait for Me niet gelukkig bent.

Ik ben dat echter best. Alle kritieken ten spijt ga ik gewoon melden dat Moby met Wait for Me eindelijk weer eens een goede afslag heeft genomen. En die zeer wel bij de muziek passende cover zorgt dan voor een half puntje extra.
Foto
Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt (2008)

Dit is een klein beetje beetje een plaat met twee gezichten als je het mij vraagt. Een en ander begint redelijk overdonderend en met The Raven hebben we een vroeg hoogtepunt te paken. Als een ware erfgenaam van Leonard Cohen (of, zo je wilt, Michael Gira tijdens zijn intropectieve momentjes) bromt Mark zich door deze klassieke song. Salvation is echter een eerste voorbode dat niet al het materiaal top is maar tot en met Back Burner, dat zo op een album van Dr John had kunnen staan, trakteert de brombeer, geholpen door zijn muze, de luisteraar op redelijk indringende, trage liedjes.

Daarna, zo van af het zevende nummer,  zakt de plaat langzaam in elkaar om uiteindelijk te verzanden in weinig zeggend low-fi getokkel. Geneuzel van het soort dat slechts dronken Zweedse meisjes met een naief wereldbeeld midden in de nacht op een desondanks druk Spaans strand nog zal bekoren. En dan uitsluitend onder die omstandigheden. Maar goed, dat is dan mijn mening ;-)

Een gemiste kans derhalve want de eerste helft van de plaat is, zoals gezegd, zeer behoorlijk en mocht die lijn het hele album vastgehouden zijn, dan hadden we hier te maken met een topper. Nu 3*
Foto
Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

Goeie genade zeg. Wat maken deze gasten nou klaar?

Ik vond voorganger Black & White al een niet meer verwachte aangename plaat maar met Graffiti Soul doen mijn oude vrienden van Simple Minds het op zijn zachts gezegd nog eens dunnetjes over. Ik zag op hun site en in diverse advertenties al de term "return to form" staan en meestal is dat een verzinseltje van de marketeer van dienst om oude fans te verleiden een mediocre come back plaatje van lang vergeten helden alsnog maar te kopen. Maar hier slaat het wat mij betreft de spijker op zijn kop.

Het aparte is dat je van Simple Minds eigenlijk niet meer zo'n geweldig album verwacht. In de jaren '90 hebben ze daarvoor net even teveel middelmatigheid uitgebracht en ook de concerten, hoewel prima vermaak, maakten door setlists nadrukkelijk focussend op de New Gold Dream en Sparkle In The Rain periode, ook niet direct de indruk dat er nog veel toekomst zat in The Minds.

Wel niks is minder waar wat mij betreft. Graffiti Soul ademt, klopt, zweeft , rockt en overtuigt mij al met al big time. Vrijwel alle songs kloppen en als dat al eens wat minder is dan redt een fantastische lick van Charlie de boel nog wel. Voor wat betreft de productie had ik in het begin nog wat vraagtekens. De plaat klinkt op t eerste gehoor een beetje dof maar uiteindelijk past dit wel beter dan de gladgestreken producties van de jaren '90.

Ik denk dat de jongens van Simple Minds ook wel weten dat de glorietijd voor wat betreft populariteit achter de rug is. Da's mooi dan want dat leidt dus kennelijk tot een terugkeer naar het maken van fraaie platen in plaats van het maken van platen die het op de radio leuk doen.

Oh ja, ik lees ook her en der dat, met het uitbrengen van nieuwe platen, de U2 / Simple Minds discussie nieuw leven is ingeblazen. Ondanks dat ik beide bands een warm hart toe draag, vind ik dit ook wel goed nieuws. Het bewijst dat Simple Minds er met deze plaat weer toe doen. En laat ik dan ook maar afsluiten met een klein persoonlijk waarde-oordeeltje. Met excuus voor iedereen die denkt dat "No Line on the Horizon" god's gift to mankind is. Graffiti Soul blaast op het vlak van songs, beleving en geloofwaardigheid die plaat van U2 echt van de wereld. En dat is de laatste jaren ook wel eens andersom geweest. Simple Minds heeft een tijdje in de eerste divisie gespeeld, maar ...... Guess who's Back
Foto
Depeche Mode - Sounds of the Universe (2009)

Het is oude helden tijd zeg. Prince met een goed album, U2 met een matige cd en dan nu mijn vrienden van Depeche Mode met weer eens een plaat. Het twaalfde studio album geloof ik.

Depeche Mode is een band die ik al begin jaren 80 volg en een behoorlijke ontwikkeling heeft doorgemaakt. Haast synchroon met mijn eigen smaakontwikkeling. Van lekkere synthipop naar zwaarmoedige en grootse large then life muziek. Moet er bij gezegd worden dan de basis ingredienten van Depeche Mode, veelal donkere muziek, electroniche basis en een zanger wiens stem me zeer aangenaam in de oren klinkt, garant staan voor een reikhalzend uitkijken naar iedere nieuwe release. In al die jaren heeft DM ook maar 1 cd weten uit te brengen die me niet boeit (Exciter) maar de rest kan ik allemaal nog zonder problemen met een glimlach aanhoren.

Dan nu Sounds of the Universe. Opvolger van Playing the Angel die ik zeer geslaagd vond. Ik begrijp uit andere stukken en recensies dat er ouderwetse analoge synthesizers van Ebay gerukt zijn om daarmee deze plaat vol te spelen. Dat zal dan wel. Maar ik hoor voornamelijk een band die vertrouwde kwaliteit levert. Alle genoemde ingredienten zijn weer aanwezig en een groot deel van de songs is wat mij betreft dik in orde. Slechts Little Soul en Peace vind ik , hoewel niet slecht ofzo, net wat te flauw. Maar deze tracks worden ruim gecompenseerd door topnummers als In Chains, Hole to Feed en het majestueuze Come Back. Zelfs het door Martin Gore gezongen Jezebel bevalt en dat is bij mij meestal niet het geval als hij achter de microfoon kruipt. Verder is deze cd, wat mij betreft, een soort kruising tussen Playing the Angel, Ultra en het inderdaad met (inmiddels) oude rommel volgespeelde Construction Time Again. Dat levert dan een vintage Depeche Mode cd op (sorry, vind "vintage" een tof woord dus dat staat in al mijn recensies van oude helden cd's). En een goeie.

Komt nog bij dat deze cd bol staat van de productionele foefjes en details en groots geproduceerd is. Dat is wel zo leuk voor iemand met een vette koptelefoon en een grondige afkeer van low-fi opnames.

Al met al ben ik dus alweer blij met een cd van Depeche Mode. Dat komt overigens goed uit want ik heb mij natuurlijk laten verleiden tot de aanschaf van die deluxe 3cd/1dvd box die flink in de weg staat. Zou toch jammer zijn als de enige cd die ik daar effectief van zal blijven draaien een tegenvaller blijkt te zijn. Gelukkig beschaamt Depeche Mode mijn vertrouwen niet. Voor de 11e keer niet en ik ken niet zoveel bands die dat voor elkaar hebben gekregen.
Foto
Prince - LOtUSFLOW3R / MPLSoUND / Elixer (2009)

Ik heb deze 3cd box, met twee cd's van Prince en een van ene Bria Valente,  voor de verzameling gekocht. Ik ben immers graag compleet dus ondanks wisselende berichten over dit pakketje en niet al te geweldige releases zo de laatste jaren, moest deze natuurlijk wel toegevoegd worden aan het rijtje (nou ja..zeg maar rij) Prince cd's. De laatste jaren draai ik nieuwe Prince cd's zonder enige verwachting en veelal is het na een "ja leuk" opbergen in de kast.

Maar wat krijgen we hier in hemelsnaam voorgeschoteld? Hoor ik daar op Lotusflow3er de gitaarheld in Prince opstaan? Het zal toch niet? Nog maar een keer luisteren dan. Ah..Love Like Jazz valt al door de mand...lijkt wel of If you Leave me Now van Chigago wordt ingezet. Zie je wel Prinsje, tis voorbij...Of toch niet? Nee niet man. De rest van Lotusflow3er is dik maar dan ook dik in orde. In gedachten hoor ik al hoe die chocolade smurf tijdens concerten de meest prachtige uitgesponnen versies van de killers op deze plaat speelt, achteloos een volle zaal naar zijn hand zettend met relatief onbekend werk. Lotusflow3r is, en als ik het zelf niet had gehoord had ik het echt niet geloofd, VET. Da's dan dus 20 euro uitgegeven voor een geslaagde plaat en dat vind ik fijn. En dan nog eens twee schijfjes te gaan. MPLsOUND moet in de speler en wel onmiddellijk.

Mmmm minder gitaren. Maar wat krijgen we nou weer. Jaren ’80 hoogtijdagen funk? Het zal toch niet waar zijn? Die vogel gaat toch niet twee prima cd’s in one go afgeven? Dat is 22 jaar geleden? Ah..gelukkig, een niet helemaal gelukt middenstukje met ballads..in mijn ogen niet zijn sterkste kant. Maar de rest…dikke dikke pret, en dat middenstuk zakt, anders dan bij andere recentere cd’s niet door een kritische ondergrens.

Ik ben vaker na ampele beluistering erg positief over cd’s om er dan na 5 keer draaien achter te komen dat het allemaal nog wel meevalt. Maar als toch wel behoorlijke kenner van het Prince werk kan ik met echt heel veel genoegen vaststellen dat Prince een niet meer verwachte krent heeft toegevoegd aan zijn muziektaart. Chapeau.

Oh ja, er zit dus een derde cd bij van ene Bria Valente. De cover, die overigens wel ruk is, want goedkoop karton, verklapt verder niets over haar en wie de muziek inspeelt. Maar te raden valt dat Prince hier allicht de hand in heeft gehad. Leuke toevoeging? Ach..zeer mild gestemd door het gebodene op de twee Prince cd’s, wil ik er nog wel aan dat dit een best aangenaam plaatje is voor op de achtergrond tijdens een zomeravondborrel in de tuin.
Foto
U2 - No Line on the Horizon (2009)

De dagen dat ik uitkeek naar de nieuwe U2 liggen al enige jaren achter mij. Neemt niet weg dat ik, al is het maar voor old times sake, trouw de nieuwe releases blijf kopen. Arm word je daar niet van, met die ene cd per 5 jaar, en ik ben natuurlijk graag compleet. Hoewel, niet arm, dat is dan als ik de remasters, die uiteraard in de meest luxe versie binnengehaald moesten worden, niet mee zou tellen.

Maar allez, het eerste nieuwe U2 werk in vijf jaar dus. Op basis van in het verleden opgebouwd krediet, heb ik gemerkt dat ik heel veel geduld met dit plaatje heb gehad. Ongeveer 15 x zoveel geduld als met de meeste andere releases die me niet in 1 x op zijn minst de suggestie geven dat ik het na tig keer draaien misschien wel leuk vind. Zeker 15 x gedraaid dus en het oordeel is voor het eerst in mijn leven bij een U2 plaat negatief. Dus haak hier maar af als je dat niet leuk vindt om te lezen.

Het plaatje begint zeer hoopgevend. Het titelnumer is goed te doen en Magnificent had ook op de betere cd's van U2 niet misstaan. Vintage U2 noemen we dat vandaag de dag geloof ik. Maar goed, dat nummer wordt direct gevolgd door een magnifiek dieptepunt. Misschien wel het slechtste nummer in de hele U2 catalogus. De titel "Moment of Surrender" doet een vlammende old school U2 kraker vermoeden, net als die andere liedjes van U2 met Surrender in de titel zeg maar. Maar het is werkelijk te slap voor woorden. In Oor noemen ze dit nummer geloof ik het emotionele hoogtepunt. Nou hebben ze bij dat blad al lang bewezen dat ze die ellebogen die ze er vroeger bij artiesten in hadden, inmiddels in hun eigen oren heben gestopt, maar hier bakken ze het wel heel bruin met hun gedweep. Ik beloof je: het duurt niet lang voordat een of andere Idols kandidaat dit liedje gaat lopen kwelen waarna Gordon vileine opmerkingen gaat maken over songkeuze.

Daarna word het er wel weer iets beter op maar vlammen zoals vroegah doet het nergens. Sterker nog, het tempo ligt over het algemeen laag, te laag. Reden waarom de plaat juist bij ouderen (waar ik zelf bij hoor) nog wel aan slaat. En daar waar er dan eens gas gegeven wordt, moet er weer perse een nieuw geluid worden uitgevonden. Dat Boots gedoe. Man man. Dat was zelfs op de laatste van Kane, die ik dankzij mijn vrouw, waar ik verder veel van hou, goed ken, het slechtste nummer geweest. Waarom nou niet gewoon doen waar je goed in bent? Dan hebben we nog Stand Up Comedy en dat is dan nog wel leuk. Tenminste als je zoveel van Led Zeppelin houdt dat je ook hun matigste nummers nog pruimt. Fez-Being Born is dan een aangenaam en niet meer verwacht hoogtepunt. Dit nummer, toegegeven, het is ook wat afwijkend van regulier werk, raakt in ieder geval een andere snaar dan die van irritatie. Vervolgens mogen we White als Snow ondergaan. Als dat nummer Last Christmas van Wham niet gaat verstoten van de meest gedraaide kerstplaat top zoveel, eet ik mijn latex regenpak op. Zonder mayonaise. Neemt niet weg dat dit nummer zowaar nog een positieve bijdrage levert aan het hoger uitpakken van mijn score dan 1 ster. Bono zingt fraai en het klinkt in ieder geval of hij gelooft wat hij zingt. Dat doet hij overigens ook in de prutsliedjes, dus aan zijn inzet ligt het niet. Dan komt er nog een rockertje en sluiten we af met zo'n beetje het meest besproken nummer. Cedars of Lebanon. Gezongen vanuit de invalshoek van een oorlogsverslaggever zo heb ik begrepen. Interessant uitgangspunt, matig uitgewerkt.

Dan heb ik ook nog wat te melken over de productie. Die is zompig en dof. Het zal de bedoeling van die hippe Eno en Lanois wel geweest zijn maar met het budget waarmee U2 een plaatje op kan nemen, verwacht ik iets wat klinkt als een klok en niet als een in een emmer olie gedonderde radiowekker.

Voor de goede orde, ik durf mij zelf, zelfs in deze tijd, U2 fan voor het leven te noemen. Heb kaartjes voor 20 en 21 juli enzo.

En weet je...ik ben niet eens teleurgesteld. Ik ben gewoon boos. Dat mijn vroegere idolen zoiets als dit gemaakt hebben. Met voorsprong zwakste U2.

Als dit verder maar geen klanten kost :-)
Foto

Booka Shade - Movements (2006) 

Tot een maand geleden had ik hier nog nooit van gehoord. Maar na het lezen van wat recensies en reacties op MuMe moet ik geloven dat dit een klassieker is in het minimal techno genre?. Dat is dan een klassieker in een muzieksegment dat over een jaar of wat allesbehalve klassiek zal blijken te zijn. Net als drum 'n bass, happy gabber, triphop en al die andere varianten op dance en stuiterballenmuziek, slechts een heel klein voetnootje in de muziekgeschiedenis blijken te zijn. Dus dat "klassieker" kunnen we in het grote muziekgeheel misschien even een heel klein beetje downsizen? Zo...dat was mijn opening...je kunt nog afhaken

Wat we op deze Movements horen is dus kennelijk minimal techno? Nou, da's best dan. Dan weet ik vanaf nu dat minimal een ander woord is voor simpel. Want zo klinkt deze Movements over het algemeen. Regelmatig dacht ik dat mijn zoon weer eens met Magik Music maker, een software programmaatje van een paar tientjes, in de weer was geweest en zijn brouwseltjes onder de naam Booka Shade stiekem had uitgebracht. De Techno version van dat programma dan he...

Maar goed, ik kan hier als een ouwe zuurpruim moeiteloos een pagina of drie doorzeveren over muziek die natuurlijk helemaal niet voor vaders van middelbare leeftijd gemaakt is. Of ik kan bekennen dat bovenstaande wat mij betreft overeind blijft maar dat deze cd ook bewijs is dat simpel ook wel heel lekker kan zijn. Echt, de juichende kritieken kan ik niet plaatsen, maar wil met plezier toegegeven dat ik dit plaatje toch al diverse malen tot genoegen heb gedraaid. Voornamelijk in de auto, dat dan weer wel. Het leidt niet teveel af, echt concentreren op de muziek om te snappen wat er gebeurd is niet nodig en mijn kindjes worden er heel blij van. Het is gewoon wel lekker en, toegegeven, een prettig unheimisch sfeertje hangt wel als een waas over dit album. Ik kan me verder niet voorstellen dat ik dit over 10 jaar nog eens pak. Ook kan ik me niet voorstellen dat over 10 jaar iemand het ooit nog over dit album heeft. Maar voor nu, ach waarom niet..de zomer komt er weer aan.

Overigens kan ik liefhebbers van deze plaat van harte Musicians of the Mind van D.O.P. aanbevelen. Uit 1992 ! En da's wel een klassieker.

 

Foto

The Music - Strength in Numbers (2008) 

Een nieuwe cd van The Music. Zat ik daar nou nog op te wachten. Eerlijk gezegd niet echt. Het debuut was een zeer aangename verrassing destijds. Heerlijke opzwepende adrenaline rock die het vooral in een auto met wat vermogen lekker deed. Centraal buro incasso van de justitie ook blij. Bij de tweede, Welcome to the North, was de pret voor mij eigenlijk al over. Daar stonden ook heus nog wel de stuitermuziekjes op die het debuut zo aangenaam maakten, maar kwam uiteindelijk nogal neer op meer van hetzelfde maar dan net een tikje minder. Drie keer draaien en de zolderkast in dus.

Ik was dan ook niet direct van plan deze Strenght in Numbers in huis te halen maar ben nogal gevoelig voor kassakoopjes. De winkels die gokken op impulsaankopen en door een slimme productopstelling hun te grote voorraad van niet lopende titels proberen te slijten, hebben een goede aan me. En dan zit je in de auto op weg naar huis en vraag je je af, waarom ben ik hier nou weer ingetrapt?

Maar goed, die auto dus. Ik zat er toch in en het debuut indachtig, heb ik deze maar eens gelijk de speler in geragd. En ja hoor, de eerstvolgende boetes zulen weldra huize VanDeGriend bereiken want dit is voor mij een redelijk schot in de roos. Veel zwaarder electronisch aangezet dan de beide voorgangers, knallen de uptempo party songs de speakers uit. Reden voor een grote glimlach en een beetje gas bij. Vernieuwend? Nee natuurlijk niet, maar een fine return to form wil ik dit plaatje toch wel noemen. Enige eenvormigheid zou je allicht als kritiek kunnen hebben maar een plaat die niet na 4 uptempo nummers opeens met een misplaatst rustpunt komt, heeft in de auto toch wel de voorkeur (al komt inderdaad het vierde nummer wel even in de buurt).

En thuis? Ja, daar doet hij het dus ook goed. Helpt als je een plaat als deze afspeelt over een echte installatie zodat de volvette productie in zijn volle glorie de kamer vult. Kan me voorstellen dat de mp3-tjes, afgespeeld over van die k..pc boxjes van 23 euro (van Trust ofzo) even wat minder impact hebben. Oh ja, mijn zoontje, groot liefhebber van de eerste Infadels cd, is ook content. Die is namenlijk allang blij dat in de auto weer eens wat anders opstaat dan de mistroostige 40 plus weemoed plaatjes waar papa zo dol op is (zie hieronder).

Al met al vind ik dit, voor zover dat nog niet duidelijk was, een lekkere plaat. Eeuwigheidswaarde en over 10 jaar erkend als klassieker? Nee natuurlijk niet. Maar soms mag muziek ook pretentieloos vermaak zijn. En dat is deze Strength in Numbers. Big time.Ik ben er blij mee.

 

Foto
Low - I Could Live in Hope (1994)

Zelfs ik begin ouder te worden. En dat merk ik bij het volleyballen (hoewel ik nog wel steeds de beste ben) en bij de cd's die direct pittig aanslaan bij mij. Vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef, moest het heftig. Nu mag het alleen nog.

Du moment dat het tempo laag ligt en melancholie de bovenliggende emotie is, scoort het enorm. Red House Painters, Mazzy Star enzo. Appeltje eitje dus deze prachtplaat van Low. Geen dichtgemetselde adreanaline pop mee voor mij. Kaiser Chiefs, Franz Ferdinand, The Killers en al die andere hippe stuiterballen acts? Leuk ja, Heel leuk zelfs, maar vooral na 4 bier en in een gezelschap van goedgeluimde meedrinkende vriendjes op een groen en zonovergoten veld. En na afloop van het optreden wel weten dat het grappig was, maar geen idee meer welke inwisselbare liedjes ook al weer gespeeld waren.

Nee dan dit. Dit is voor de lege kamer, de gedimde lichten en de koptelefoon. Voor de ultieme muziekbeleving zeg maar. Muziek waar je je in kunt "verliezen". Zeer spaarzame instrumentatie, een lome bas , een kwastende drum, een gitaartje, dat is t wel. Less is more indeed. Opgepoetst met prima getimede, fraaie zang, afwisselend van boy en girl. En traag dat het is. Zo heerlijk. De muziek lijkt soms als het ware haast stil te staan. En zo ook de tijd als deze plaat de cd-speler weer eens in gaat.

Meters kippenvel.
Foto
Shakatak - Live! (1985) 

Zo te lezen op MuMe lopen er weinig mensen warm voor Shakatak. Ach what the heck...ik heb vandaag (29-12-2008-red), helemaal uit Japan, dan eindelijk een cd-versie te pakken van Live! Sinds mijn zolder eindelijk begaanbaar is, en ik door mijn stapel lp's kan wroeten, maak ik werk van het op cd krijgen van zo'n beetje alles wat ik op LP had. Een soort omkeerde pavlof reactie op de huidige vinyl hype. Het gros van mijn lp-verzameling blijk ik al lang op cd te hebben maar een aantal guilty pleasurers ontbraken nog. Inmiddels heb ik, in dit kader al Donna Summer uit 1982 binnen. Een geweldige plaat , vond ik toen. Maar na hem 20 jaar niet meer gehoord te hebben, viel die bij de hernieuwde kennismaking lichtjes tegen, al blijf ik hem leuk genoeg vinden. Mag ook wel want die was niet direct gratis op ebay. Deze Live! trouwens ook niet want die is lang OOP geweest. Maar in Japan weten ze wel raad met sophisticated pop met een ferme jazz-tic. Want dat is wat Shakatak maakt. Dat vinden ze daar wel leuk dus hebben ze er een een of andere vette mastering op los gelaten en is het plaatje eindelijk weer op cd beschikbaar. In Japan dan.

Goed, genoeg gezeverd over het opduiken van jeugdplaatjes en de bijhorende herinneringen. Over naar de muziek. Is dat dan, ook al 20 jaar nadat ik hem voor het laatst heb beluisterd, nog wat. Mja, vind van wel. Toegegeven, een grote schok in de muziekwereld heeft Shaktak niet teweeg gebracht. En liefhebers die by default het nieuwste geluidje willen hebben (neem een ringtone abonnementje, zou ik zeggen) gaan vast ook niet superblij zijn als deze plaat voor ze onder de kerstboom ligt. Maar ik dus wel. Want het klinkt na al die jaren wel gewoon weer heel heel erg lekker. Er wordt prima en loep zuiver gemusiceerd. Wat me nog het meest bevalt aan deze schijf is dat je alle instrumenten van elkaar kunt onderscheiden. Kom daar vandaag de dag nog maar eens om. En de zangeres lijkt mij te vergelijken met de ook best competente Trijntje Oosterhuis als ze de jazzy kant op zoekt. Oei...schrijf ik dit? Ik vind Swans en Gridlock ook erg goed hoor!

Nu wil ik ook best wel eens een cd met door mijn talloze huisgenoten weinig gewaardeerde pleurisherrie op zetten, maar daar kan ik echt niet mee aankomen als pakweg mijn schoonfamilie komt racletten. En kijk..dan komt deze lekkere jazzy, want pianootje, saxofoontje en bas, plaat van pas. De puistjes van vandaag zetten bij vergelijkbare gelegenheden dan Adele en Duffy op. Ook best leuk, maar geef mij Shakatak maar. Uit de tijd dat ik nog puistjes had.

2 Guilty pleasurs down, 8 to go. Patrick Cowley, here I come
Foto

Stendeck - Faces (2007) 

Ik ben niet echt een electronic kenner en heb mij derhalve enige tijd geleden voorgenomen om mij eens te verdiepen in het genre. Kennelijk heb ik de pech gehad om tijdens het verkennen van de electronic hoek in een vroeg stadium op een benchmark te stuiten. Het op MuMe hoog aangeschreven Gridlock. Sinds ik omver geblazen ben door hun laatste cd Formless, ben ik voortdurend op zoek naar iets wat er bij in de buurt komt. Heb het eerst geprobeerd met Proem. Vaak genoemd als enigszins vergelijkbare act. En Proem viel in eerste instantie tegen omdat ik die plaatjes draaide met Formless als referentie. Inmiddels kan ik Proem luisteren los van de Gridlock referentie en blijkt het zeer aangename muziek te zijn.

De volgende act die ik binnen gehaald heb n.a.v. de Gridlock refs is dus Stendeck. Beide cd's tegelijkertijd aangeschaft omdat ik graag compleet wil zijn. En omdat ik chronlogisch ben ingesteld, begonnen met Can You Hear Me Call uit 2005. En ja hoor, die viel alweer tegen. Helemaal niet slecht maar de Gridlock vergelijking had de verwachtingen te hoog opgeschroefd.

Uiteindelijk, een maand later ofzo, dan toch maar Faces opgelegd. Met een behoorlijk naar beneden geschroefd verwachtingspatroon. En ja, dan zal je dus altijd zien dat de verrassing aangenaam is. Ik vind Faces een zeer behoorlijke verbetering ten opzichte van de voorganger. Een flink pak subtieler en gevarieerder als je het mij vraagt. En bij het beluisteren van Faces kan ik me inmiddels wel wat meer voorstellen bij de Gridlock verwijzingen. Zeer fraaie plaat dus die ik, voorzichtigjes, even op 4 out of 5 sterretjes zet. Maar als ik de tijd vind om hem vaker te draaien, dan gaat hij zeker hoger uitkomen, ondanks dat hier en daar een verdwaalde gabberflard voorbij komt.

Foto
Eddie Vedder - Into the Wild (2007)

Ik ben bepaald geen Pearl Jam fan dus normaal gezien zou een solo release van Vedder langs me heen gegaan zijn. Maar hier is meer aan de hand. Ik heb namelijk die film gezien.Die is zeer behoorlijk en wordt op de juiste momenten fraai ondersteund door de muziek. Wist ik dat dat die knakker van Pearl Jam was. Hoewel ik dat natuurlijk wel had kunnen weten. Je kunt zeggen van die Vedder wat je wilt, maar een karakteristieke stem heeft ie.

Om kort te gaan heb ik deze cd als kassakoopje meegenomen bij een strooptocht langs de Nijmeegse platenzaken. Eerst flink balen omdat dat plaatje maar 33 minuten duurt ofzo. Wat ook wel jammer is, is dat een prachtig nummer als No Ceiling voorbij is voor het goed en wel begonnen is. Bij eerste beluistering schoot ook even door mijn hoofd dat deze plaat het zonder de filmbeelden bij mij niet gered zou hebben. Inmiddels ben ik vele draaibeurten verder. Dat gaat natuurlijk ook lekker vlot met die korte speelduur. En het moet me van het hart dat die draaibeurten met toenoemend plezier worden ondergaan. Into The Wild blijft ook los van de film fier overeind. Melancholie is de overheersende gemoedstoestand en de instrumentatie is veelal sober. Komt nog bij dat de stem van Vedder zeer geschikt is voor dit soort werk. Fraaiste nummers in mijn ogen zijn Hard Sun, Society en End of the Road. Al met al een zeer fraaie plaat. En ja ...die film is dus ook cool
Foto

Prince - Sign 'O' the Times (1987) 

Laat ik maar even beginnen met de muziek op deze plaat. Die is van een verpletterende inventiviteit, zeker als je deze release even in het licht van zijn ronduit eclectische werk van voor 1987 beoordeelt. Zelden een plaat waarbij zo’n amalgaam aan stijlen, wendingen , verrassende vondsten en ronduit revolutionaire productionele details zo’n coherent product heeft opgeleverd. Dat je dat als pakweg 20-jarige niet meekrijgt, snap ik goed en is ook niet erg. Daarna zijn er namelijk zoveel artiesten geweest die, geïnspireerd door de in mijn ogen baanbrekende aanpak, hebben gedacht het ook maar eens zo te doen, dat nog moeilijk te herkennen is dat Prince in 1987 het standaardwerk en ijkpunt heeft uitgebracht.

Daarnaast is de plaat voor mij veel meer dan een verzameling fraaie composities. Het is ook een mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het gaat te ver om hier uit de doeken aan welke persoonlijke hoogtepunten ik dit album allemaal gekoppeld heb maar ik kan er wel over kwijt dat in mijn toenmalige en gelukkig grotendeels huidige vriendenkring, deze plaat DE soundtrack was van een tijd waarin zorgeloosheid in toenemende mate werd ingewisseld voor de verantwoordlijken van partnerschap, diploma en glanzende carrières. Deze plaat is dan ook de allerlaatste geweest die in de eerdergenoemde kring als gezamenlijk bezit en teken van muzikale verbondenheid wordt erkend.

Dan heb ik het nog even niet gehad over de concerten die dit album moesten ondersteunen. De Utrechtse Galenwaard was het decor van mijn allereerste Prince concert en daarvoor, noch ooit daarna, heb ik een publiek meegemaakt dat in anticipatie op het nog te beginnen concert massaal, in figuurlijke zin, de tent afbrak. Een verwachtingspatroon van heb ik jou daar, voornamelijk dus doordat SOTT ook zo’n verschrikkelijk goede plaat gevonden werd. En wordt. Om over het concert zelf nog maar te zwijgen zeg. Ik heb tot nu toe zeker een paar honderd concerten bijgewoond maar van 95 % ben ik vergeten hoe dat ook weer was. Zo niet van dit optreden waarbij grote delen van, zeker toen, een van mijn favoriete platen werd gespeeld. Wat Prince toen op het podium presteerde grensde, op muzikaal en visueel vlak, aan het ongelooflijke en is in mijn mening slechts benaderd door de man zelf tijdens latere tournees.

Als je bovenstaande lofzang in ogenschouw neemt, kun je je wellicht voorstellen dat bij commentaren op Musicmeter als Glamrock, Gladde troep,Ongecompliceerde rommel,Gedateerd, Overgewaardeerd, Geen talent een meewarige glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik kan me allang niet meer druk maken over mensen die Prince verafschuwen. In mijn beleving is dat veelal ingegeven door onwetendheid over ’s mans kunnen, gebrek aan inzicht in zijn totale oeuvre en prestaties als live-artiest en wordt daarbij de totaalbeoordeling van de performer Prince nogal eens negatief beïnvloed door weinig terzake doende punten als “Kant en Roesjes, zijn inderdaad nogal excentrieke levenswandel en uiterlijk en, eerlijk is eerlijk, een aantal radiohitjes die ook bij mij de wenkbrauwen doen fronsen. 

Mijlpaal!

Foto

Talvekoidik - Silent Reflections (2007) 

Nou ik heb dit album een keer of wat beluisterd. En ik moet zeggen dat ik het van alle electronic releases die ik als nieuwsgierige dit jaar voorbij heb laten komen, een van de betere plaatjes lijk te gaan vinden. In ieder geval geen abstract geneuzel waarbij ideeenarmoede gecompenseerd moet worden door zogenaamd indringende vage ruis. De stukken waarin de electronica goed los gaat en daar waar een mooi samenspel tussen zwaar aangezet dreigend strijkerwerk en goed getimede beats plaats vindt, vind ik het sterkst. De pianoriedeltjes zijn me echter soms wat al te liefjes en een panfluit moet nu echt eens verboden worden.

Al met al, prettige plaat met een eervolle vermelding voor de titeltrack.

Foto
David Gilmour - Live in Gdansk (2008) 

Een 4 disc-set (2CD/2DVD) van David Gilmour, de gitarist van Pink Floyd? Dat is natuurlijk fantastisch gespeeld, prima geluid, klassieke nummers en alles. En als groot Pink Floyd liefhebber, moet ik dit natuurlijk hebben. Maar toch even het volgende:

CD1 valt me eerlijk gezegd behoorlijk mee aangezien ik On An Island, dat er integraal op staat, niet een echt indrukwekkende plaat vind. Live leeft het materiaal echter wat meer, zeker in combi met dat orkestje wat er achter staat. 

Mijn probleem zit hem gek genoeg eerder bij CD2. Aan de tracklist is niets mis natuurlijk en in potentie goed voor 4 a 5 sterren. Maar van de nummers waar live uitvoeringen ook op andere relaeses zijn terug te vinden (PF, Waters) heb ik toch een behoorlijke voorkeur voor die eerdere opnames. Met name Shine On vind ik, in vergelijking met de uitvoering op DSOT, behoorlijk tegenvallen. En dat geldt evenzeer voor Wish You Were Here en Comfortably Numb. High Hopes, met voorsprong wel het beste nummer van The Division Bell, valt dan in competitie met de andere tracks ook nog eens door de mand. Alleen Echoes, gelukkig wel 25 minuten, waarvan ik geen andere live opnames heb/ken, geeft wat mij betreft een meerwaarde aan deze uitgave ten opzichte van het werk dat ik al van PF, Waters en Gilmour heb (volgens mij alles).

Waar ik verder van baal is dat ik 35 euro heb weggetikt voor een 4 disc versie waarvoor ik dan 3 x On An Island krijg. Want ook integraal op DVD1 en nog eens in een 5.1 mix op DVD2. Dat is echt ruim te veel eer voor dat doodgewone plaatje. Ik zou trouwens 3 x Dark Side of The Moon ook al flink overdreven vinden.

Al met al kom ik uit op een 2,5 op 5 sterren. 3 sterren voor cd1(meer dan gedacht), 3 sterren voor cd 2 (minder dan gedacht) en een halve ster aftrek voor de doublures op de andere discs (om maar te zwijgen over de doublures met voorgaande releases) die me toch een beetje het gevoel van overbodig en geldklopperij geven. Dacht dat Gilmour al wel binnen was?
Foto
U2 - Under a Blood Red Sky (1983)

Tja....34,95. Gelukkig nog 5% korting gekregen anders was het een biertje minder geworden dit weekend.

Maar goed, life is short dus wat gezeurd. Under a Blood Red Sky is de 5e remaster die uitkomt van het jaren 80 werk van U2 en ik vind ze allemaal een welkome aanvulling op de verzameling. Maar deze lijkt er toch een beetje boven uit te springen. En dat komt natuurlijk doordat, eindelijk, het Red Rocks concert op DVD is toegevoegd. Een bepaald legendarisch optreden waarvan het me lang een raadsel was waarom hij niet op DVD uitkwam. Bij het afrekenen van 33,20 wist ik het eindelijk.

Het concert op de DVD kent nog een 5-tal nummers die niet op de oorspronkelijke VHS band staan (dus die bootleg dvd kan de vuilnisbak in) en is, maar dat zullen de liefhebbers al wel weten, zeer de moeite. Ondanks de wat magere beeldkwaliteit (dacht eerst dat Tessa van 2 jaar met viltstift op de tv had zitten tekenen maar zelfs na de gebruikelijke lijfstraffen bleef ze dit ontkennen) is het een genot om te zien hoe 4 jonge twintigers met een ongekende energie hun postpunk standards over het uitzinnige publiek uitstorten. Ben er nu ook wel uit dat de vroege U2 toch wel de benchmark is voor dat genre en daar doen hun meer recente frapatsen niets aan af. Sorry Echo, Chameleons en cs, jullie zijn tweede divisie.Er staat werkelijk geen 1 nummer op dat op een van de cd's van de "concurrentie"destijds, niet tot de beste nummers had behoord.

En dan de lokatie....ge-wel-dig. Ja, ik hou nu eenmaal van een theatrale setting en de combinatie van een band op de toppen van hun kunnen, brandende fakkels, mist, vlaggen, dampende mensen en majestueuze rotspartijen doet mij gewoon wat. En het publiek?.....Kletsnat. In de zeer interessante liner notes is te lezen dat het weer zo verschrikkelijk was dat de plaatselijke promotor het concert wilde aflassen en er een overdekt concert voor in de plaats wilde organiseren. Niks daarvan dachten ze bij U2. Ze hebben vervolgens wel dat overdekte concert geboekt maar lieten Red Rocks, ondanks de erbarmelijke omstandigheden doorgaan. En op eigen kosten, wat in die tijd toch echt nog wel een issue voor ze was, want iedereen die een kaartje had kon EN naar Red Rocks EN naar de overdekte hal een dag of wat later. Hoezo geldwolven ?

Kijk, dat soort verhalen voegt toe aan de mysthische status van dit optreden. Wat ik ook nooit had gedacht is dat er maar 4400 toeschouwers op het Red Rocks concert is afgekomen. De helft van wat ze daar aan toeschouwers kunnen hebben. Aardig weetje.

Over de muziek, hoef ik verder weinig meer te melden denk ik zo. De liefhebbers weten allang dat dit een must-have is. Luisteraars die U2 haten omdat Bono met de paus praat en net even wat meer energie in wellfare steekt dan wij hier met zijn allen bijelkaar, zouden voor de grap toch eens dit concert moeten bekijken, daarna voor een spiegel gaan staan en, zonder in lachen uit te barsten, proberen te zeggen : Arcade Fire is toch beter. De groeten.

En ja, 5 sterren had ik al eens gegeven,
Foto
Porcupine Tree - Voyage 34 (1992)

Mijn enthousiasme over Fear Of A Blank Planet uit 2007 heeft geleid tot aanschaf van een concertkaartje en een stapel cd's om me daarop voor te bereiden. Dit is de eerste die ik daarvan beluisterd heb en inmiddels is me duidelijk, ook door de stukjes die ik gelezen heb bij andere titels, dat bij Porcupine Tree enige voorzichtigheid geboden is. Kennelijk bestaat de neiging alles uit te brengen wat men ooit aan de opnameapparatuur heeft toevertrouwd, mogelijk in de wetenschap dat de trouwe fans het toch wel kopen?

Met FOABP als enige referentie beginnen aan deze, is sort of een koude douche. Dat het 4 lange stukken zijn is boven wel te lezen maar als je dit schijfje opzet, zoals ik dus, met de gedachte dat dat dan 4 x een episch rocknummer is, dan valt het wel wat tegen zeg maar.

Is t dan slecht? Nee vind ik ook weer niet. Het is eigenlijk best fraai gedaan al slaat de balans zo nu en dan door naar atmospherisch geneuzel. Hier en daar hoor ik zelfs Orb achtige dingen.Maar goed, met een koptelefoon op luistert het best lekker weg en je hoeft niet eens dodelijk vermoeid te zijn om pakweg halverwege het derde nummer heerlijk ontspannen in slaap te vallen. In die zin heeft dit plaatje wel zijn meerwaarde maar hier was ik dus niet naar op zoek toen ik mijn speurtocht door het ouvre van PT begon.

Al met al niet onaardig maar ik ben blij dat ik nog even verder kan met de rest van de backcalatogue
Foto
Pearl Jam - Vs. (1993) 

Pearl Jam begon voor mij natuurlijk met Ten. Heb deze plaat opgepikt lang voordat ze groot waren en ben getuige geweest bij het legendarische optreden op Pinkpop 1992. Pear Jam was helemaal mijn band. En wat heb ik uitgekeken naar de opvolger van Ten. Op de eerste dag van uitgave vroeg mijn bed uit om direct een exemplaar te halen. Mezelf geinstalleerd tussen de twee boxen in, biertje erbij, en draaien maar. Man man wat een desillussie. Ik kan me niet herinneren ooit erger teleurgesteld te zijn geweest in een nieuwe plaat van een favoriete band. Natuurlijk zijn er slechtere platen gemaakt dan deze Vs. maar ik had hier zo verschrikkelijk veel van verwacht. Maar niks. Groots geluid van Ten ?...weg!, prachtige songs van Ten ?... weg, schitterende emotionele zang van Ten ?...weg. Alles weg.

Na het uitkomen van deze cd, stond Pearl Jam voor het eerst in Ahoy. Biddend voor zoveel mogelijk "Ten"en zo weinig mogelijk "Vs", en voor old times sake, gegaan. Ongelooflijk tweeslachtig concert. De songs van Vs. een bak nauwelijks van elkaar te onderscheiden herrie. De ergernis daarover was zo groot dat ik ook de Ten songs tijdens dit concert nauwelijks kon waarderen.

Uiteindelijk hebben dit album en het bijhorende concert er voor gezorgd dat ik mijn voorheen helden jaren en jaren links heb laten liggen. Ik vond zelfs Ten minder geworden door de zure smaak van Vs. Als een plaat dat met me doet, is 1,5* nog veel. Inmiddels heb ik Pearl Jam overigens wel weer opgepikt.

Dit alles zit zo in mijn herinnering. Een nadere beluistering zal mogelijk een ander oordeel geven (ook gezien de wel enthousiaste reacties alhier). Maar ik begin er niet meer aan. Dat ding blijft op zolder.
Foto

Simple Minds - New Gold Dream (1982)

New Gold Dream laat zich wegluisteren als warm bad. De plaat klopt werkelijk van a tot z en is zo rijk aan productionele details dat hij mij, 25 jaar na dato, nog steeds weet te boeien en, net in het bezit van de remaster, zelfs na al die honderden draaibeurten, zo nu en dan nog weet te verrassen. Productionele details die je natuurlijk mist als je het album op mp3 over pc boxjes voorbij laat komen.

Daarnaast denk ik dat alle nummers zeer knap en inventief in elkaar zitten en tevens kop en een staart hebben. Dat is niet alleen heel wat anders dan richtingloos gepiel maar ook bepaald niet perse synoniem voor simpel popdeuntje. Ik zou het eerder patent songschrijversschap willen noemen wat de Minds op NGD aan de dag leggen. Binnen enigszins als muziek herkenbare structuren toch iets unieks wegzetten, is in mijn beleving een flink stukje knapper dan een paar vuilnisbakken in elkaar rossen en roem en glorie scoren omdat je toevallig de eerste bent die dat op de plaat zet (ik noem maar wat). Of het geluid dat daarmee wordt voortgebracht een beroep doet op inlevingsvermogen van de luisteraar of niet.

Voor mij helpt natuurlijk mee dat Simple Minds de allereerste band is geweest die ik ooit live heb gezien. Altijd goed voor een melancholisch bonuspuntje waarvan het weggeven een voorrecht is dat slechts de oudere muziekliefhebber tot zijn beschikking heeft . En dat nog wel op het hoogtepunt van hun artistieke kunnen. Want daar zijn de meeste kenners het dan wel over eens: dat is de periode van New Gold Dream.

Foto
Yello - Solid Pleasure (1980)

Recent de remasters van Yello aangeschaft en dus ook deze weer eens opgelegd.

Op deze plaat, destijds uitgebracht op het label van de mysterieuze Residents, is het grootse en theatrale geluid van de latere releases nog ondergeschikt aan de gekte die eveneens zo kenmerkend is voor Yello. Nummers als Bimbo en Banana's to the Beat zijn haast melig te noemen.

Aan de andere kant is er een eerste stevig electronische, dramatisch en groots klinkende vingeroefening met het aaneengeschakelde drieluik Magneto, Massage en Assistant's Cry. Een minuut of wat tamelijk vooruitstrevende muziek dat destijds in mijn vriendenkring berucht was wegens het angstaanjagende van de nummers, met name in combinatie met het nuttigen van subversieve rookwaren.

Yello was met deze plaat zijn tijd ver vooruit. Ik maak me sterk dat, mocht deze bijna 30 jaar oude plaat niet toen maar vandaag uitgebracht zijn, hij, net als toen, met redelijk veel bombarie zou zijn ontvangen.
Foto

Scott Walker - Climate of Hunter (1983) 

Voor wie veel geinvesteerd heeft om door te dringen tot Tilt en The Drift, is deze geweldige schijf een makkie. Het is nu niet direct dat Climate of Hunter een simpele popplaat is maar in vergelijking met die twee zou je er zelfs het label "toegankelijk" op kunnen plakken.

Maar goed, Scott-volgers weten wel beter. Ook Climate of Hunter is een hoogst oorspronkelijke plaat, magistraal geproduceerd en werkelijk fenomenaal ingezongen door de Meester. En, voor beginners met een interesse voor haast barokke maar zeker spannende en weerbarstige pop, is deze plaat hoogst aan te raden. Daarna kun je altijd nog kijken of Tilt ook aanslaat.

Overigens was dit enige plaat die Scott in de jaren '80 uitbracht, na in de jaren '60 enig succes gehad te hebben met zijn croonerplaten Scott 1 tm 4. In de jaren '70 bracht de man wel platen uit maar die hebben nergens een onuitwisbare indruk gemaakt. Deze Climate of Hunter markeert de overgang naar een zeer traag groeiende catalogus met alsmaar uitdagendere muziek.

Foto

Blonde Redhead - 23 (2007) 

Ik heb dit bandje eind 2007 in het voorprogramma van Interpol mogen ondergaan. En wat was dat onwaarschijnlijk slecht zeg. Matige zangeres (nou ja), tevens rare bonestaak en twee naar ik aanneem broers met de uitstraling van een wasknijper die tesamen het geluid voorbrachten van een soort gruizige koffiemolen. Met excuus voor de matige vergelijkingen maar weet ff niks beters.

Nu heb ik een afwijking dat ik van de aller allerslechtste voorprogramma's uit een soort fascinatie voor het lelijke, de cd bij de merchandise ophaal. Zo heb ik niet te raggen platen van Deerhoof, Mastodon en Miranda Sex Garden om maar eens wat te noemen, binnen gesleept. Voornamelijk om zo nu en dan na een gezellig etentje en 14 bier met de vriendjes waarmee ik dan naar het desbetreffende concert ben geweest, herinneringen op te halen. Ieder keer als we dan Bunny Bunny Bunny voorbij horen komen van Deerhoof, hebben wij de tijd van ons leven!. Leuker dan Jiskefet en slechter dan de Mounties in one go. Wat wil een melig man nog meer.

Goed, onder dat motto deze plaat ook opgepikt. 15 euri's kostte die maar met het vooruitzicht op weer hilarische plaatjesdraaiavonden vond ik dat een minmale investering.

Maar wat een tegenvaller zeg. Daar waar ik gehoopt had op meer Bunny Bunny's word ik, tot mijn "teleurstelling", geconfronteerd met een alleraardigste plaat. Een plaat die inderdaad ook begin jaren '90 had uit kunnen komen, zoals bijna alle releases van 4AD overigens maar toch. Die zangeres kan nog steeds niet echt zingen maar nu valt het veel minder op omdat eea wel degelijk wordt gecompenseerd door fraaie melodien en prima songs en er ook nogal patent wordt gemusiceerd.

Deze plaat ga ik voorlopig eens regelmatig draaien en op de melige avondjes doen we het nog maar even met Bunny Bunny

Foto
The Young Gods - Live Noumatrouff 1997 (2001)

Ben een redelijke volger van The Young Gods maar dit live-album was me tot voor kort ontgaan. Aangezien ik het album zelf nog mocht toevoegen op MusicMeter, ben ik kennelijk niet de enige.

Heb ik al die jaren wat gemist is de vraag. Nogal!, is het dan het antwoord. Oorspronkelijk is de cd uitgegeven als een kado voor de bezoekers van een concert in dezelfde plaats (Noumatrouff) 3 jaar later. Uiteindelijk is om ook de andere fans niet op kosten te jagen besloten het plaatje regulier uit te brengen. En wat een feest.

Voor degene die nog nooit van The Young Gods hebben gehoord maar wel into Industrial met psychedelische invloeden is: start uw PC maar op. Op deze liveplaat tref je voornamelijk nummers aan van de bepaald niet misselijke cd's TV Sky en Only Heaven aan, aangevuld met wat oudere favorieten. Maar dan in uitvoeringen die qua intensiteit nog even wat verder gaan. Ik dacht eigenlijk niet dat dat mogelijk was. Wat er op Moon Revolutions gebeurd is ongekend. Een 19 minuten durende muzikale trip en ik kan er naar blijven luisteren. Bepaald het hoogtepunt van de plaat maar alle andere nummers zijn eveneens zeer de moeite waard.

Als live document vind ik deze zelfs te prefereren boven Live Sky Tour uit 1993.Vooral omdat daar Moon Revolution niet op staat, wat op zich niet heel gek is want dan nummer is uit 1995. Maar ook omdat de trip van die plaat helaas een tot 13 minuten ingekorte versie is van Summer Eyes waardoor de studio versie de voorkeur verdient.

Is er dan niks te melken over deze Live Noumatrouff 1997? Uiteraard wel. Hij had van mij ten eerste best wel wat langer mogen duren en voor de heel kritische luisteraar is te horen dat de geluidskwaliteit niet zo overdonderend is als de nummers zelf.

Niettemin: aanrader van jewelste
Foto
The Cult - Sonic Temple (1989)

De hoes van dit album spreekt boekdelen. Iemand die eind jaren 80, begin jaren 90 The Cult live heeft mogen meemaken zal bij het aanschouwen van de hoes de beelden van het desbetreffende concert terug kunnen halen. Wat een grootse rock maakten deze mannen. En over deze plaat kan ik niets anders dan enthousiast blijven.

Sonic Temple heeft een geweldige sound, heerlijk mokerdrumwerk en een fikse stapel 14 karaats killeriffs. Met uitzondering van de fraaie rockballad Edie dendert dit album maar door en knalt het als het ware uit je speakers. Samen met het onvolprezen Love het hoogtepunt uit het werk van The Cult
Foto
Coldplay - Viva La Vida Or Death and All His Friends (2008)

Zonder al te hoge verwachtingen heb ik deze cd in mijn mandje geworpen en ik ben zeer positief verrast. Op alle voorgaande cd's stonden fraaie nummers maar ook een aantal uitschieters naar beneden. Op deze staan ook uitschieters maar dan naar boven. Geen enkel storend glijerig nummer dit keer. Wel een paar songs met een fraai korrelig randje hoor. De productie van Brian Eno heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Dit zou toch ook de kritische muziekliefhebber met een afkeer voor commercie moeten kunnen aanspreken. Die jongens kunnen er ook niks aan doen dat ze veel cd-tjes verkopen tenslotte en met dit albm is ze het trouwens van harte gegund. Zet je vooroordelen opzij en laat je verrassen door Coldplay. Een integere plaat voor een miljoenenpubliek. Ik geef het je t doen.
Foto

The Bravery - The Sun and the Moon (2007) 

Dit is het tweede album van The Bravery. Het eerste album was zeer goed te pruimen en  na een aantal luisterbeurten van deze opvolger is mijn voorkeur voor het debuutalbum duidelijk.

Bravery maakt hier een uptempo plaatje met minder electro en dans invloeden en meer vrolijkheid (al schijnen de teksten dat juist niet te zijn). Hiermee schuiven ze wat mij betreft net even iets teveel op naar de hiephiephoera we hebben twee bier op in het weiland van lowlands feestmuziek van Kaiser Chiefs. Overigens zonder daarmee een minder album te maken dan het ook best aardige Yours Angry, Truly Mob.

Al met al wel een acceptabele plaat maar voor mij toch een stapje de verkeerde kant op in vergelijking met het spannende en veel duisterdere debuut.

Foto
Sun Kil Moon - April (2008)

Er is geen plaat geweest die ik de afgelopen zo vaak geluisterd heb als deze April van Mark Kozelek’s Sun Kil Moon. Dit omdat ik eigenlijk niet kan geloven en voor mezelf durf toe te geven dat hij…niet voor de volle honderd procent overtuigt. Nu heb ik sinds de verpletterende kennismaking met de twee titelloze Red House Painters albums vanuit mijn completeringsneurose alles in het werk gezet om het gehele oeuvre van Kozelek in huis te krijgen en volgens mij is dat gelukt. Maar het moet me inmiddels wel van hart dat je wat mij betreft moeilijk kan spreken van constant hoge kwaliteit.

Op deze keilange April worden, wat vaker gebeurd op Kozelek platen, de meest prachtige parels afgewisseld met songs waarin zo weinig gebeurd dat het me een raadsel is waarom het nummer terzake dan toch 9 minuten moet duren. Het openingsnummer bijvoorbeeld is dik 8 niet al te spannende minuten aan de gang voordat een gitaaroprisping voor wat leven in de brouwerij zorgt. Qua instrumentatie toont Kozelek zich op deze April dan wel een meester in de beperking maar hij heeft vervolgens ook een aantal malen veel en veels te veel tijd nodig om een nummer zeggingskracht mee te geven. Wat vervolgens dus, om het voorzichtig te formuleren, niet altijd lukt. En dan gebeurt datgene wat ik niet wil…..de muziek verzandt in braafjes kabbelen en roept bij mij onverbiddelijk het beeld op van een geile Kozelek die met een glorieus gekwelde blik op een Middellandse Zee strandje met zijn liedjes een dronken Zweedse schone zijn bedstee in wil zien te tokkelen.

Maar goed, genoeg gezeur. Als we de nummers programmeren waarin zijn gitaarspel en zang wel betovert, houden we nog altijd een ruime cd vijf sterrenmuziek over. Die duurt dan een stuk langer dan pakweg de nieuwe REM. Na de twee openingsnummers, die wat mij betreft vanaf heden geskipt worden (das dan al 17 minuten weg) volgt een trits van prachtnummers waarbij de minimale aanpak opeens wel werkt. Niet dat er nu plotseling wel veel gebeurt, maar Lucky Man, Unlit Hallway en Heron Blue boeien, het laatste nummer vooral door een subtiele opbouw waarbij na verloop van tijd een drumklapje in de verte, spanning toevoegt aan de song die desondanks best een minuut of twee korter had gekund (19 minuten) . Na Moorestown is de pret weer even over en zorgt Kozelek met Harper Road (23 minuten) voor een deuntje dat niemand bij het kampvuur zal wegjagen maar nu ook niet direct gaat zorgen voor een grote toeloop van bewonderaars. Dat zou met Tonight the Sky dan weer wel kunnen. Voor een keer is 10 minuten niet te lang en weet Kozelek gedurende het hele nummer de aandacht vast te houden zonder overigens het griezelig hoge niveau van pakweg Medicine Bottle te benaderen. Like The River is dan helaas weer een volgende poging om dat Zweedse dametje te overtuigen van zijn talenten al krijgt hij daarbij deze keer concurrentie van een al even gekwelde Bonnie Prince Billie. Hopelijk heeft ze een zusje.

Na de prima opleving van het ook wel weer twee minuten te lang durende Tonight in Bilbao (25 minuten) is de koek bijna op, het Zweedse meisje met Bonnie mee en laat Kozelek in Blue Orchids nog een keer horen dat hij het heus nog steeds in zich heeft om alleen met stem en gitaar diep te ontroeren.

Als deze cd 48 minuten had geduurd, waren de vijf sterren in zicht geweest. Nu worden het er met aftrek van de strafpunten voor die 25 minuten 3,5. Ok vooruit dan.. en een half bonuspuntje omdat het Kozelek is en ik eigenlijk niet wil toegeven dat ik er nog meer van verwacht had.
Foto
Air - Pocket Symphony (2007)

Deze plaat is natuurlijk een "easy target". Synthesizer deuntjes in een over het algemeen laag tempo en daarmee lang niet zo stoer als dat we hier o zo graag zien. Komt nog bij dat van een spectatculaire evolutie van de sound van Air geen sprake is. Ook de zang is hier en daar wellicht niet hemelbestormend.

Maar allez he...voor alle muziek is een tijdstip en op een zonnige zondagmorgen, met voor het eerst in het jaar de deurtjes open, is deze plaat zeer effectief en..zo je wilt..behoorlijk fraai. Als je niet van, op het eerste gehoor dan, voorkabbelende deuntjes houdt, moet je deze plaat vooral laten liggen. Maar als je wel eens gewoon een lekker muziekje op wilt zetten dat past bij het tijdstip en/of gezelschap, want ook je schoonouders trekken dit, dan kan deze plaat prima.

De kritische muziekliefhebber die je ook als je schoonouders op bezoek zijn, toch blijft wordt dan ook nog keurig op zijn wenken bedient omdat Air, voor de mensen die het willen horen, op deze Pocket Symphony net vaak genoeg een stukje betovering weet te bewerkstelligen met hemelse melodieën en fraaie arrangementen. En de songs...die kunnen zo op Moon Safari.

Ik zeg: onderschat
Foto
The Gathering - A Noise Severe (2008)

Ik kan moeilijk beweren dat ik alle live-albums van Nederlandse artiesten ken maar ondank dit glorieuze gebrek aan kennis durf ik wel een stellinkje aan. No guts no glory tenslotte.

Dit is het beste live-album van een Nederlandse band. Dat ik gehoord heb dan, en dat zijn ze dan wel niet allemaal maar toch best veel. Ook in mijn lijstje favoriete live albums wereldwijd doet deze A Noise Severe gewoon mee. On Stage van Rainbow en Plays Live van Gabriel gaan er natuurlijk niet aan maar Made in Japan met die kut drumsolo en All the Worlds a Stage met die kut drumsolo gewoon wel hoor. Niet dat het gebodene op A Noise Severe qua stijl iets te maken heeft met genoemde titels maar wil gewoon even kwijt dat ik op zich niks tegen drumsolo's heb zolang ze maar niet op een cd staan. Tijdens een concert? Graag, er moet tenslotte ook bier gehaald worden.

Maar goed, hoe komt dat zo. Nou het zit voor wat betreft tracks natuurlijk al reuze mee. Vrijwel alle nummers zijn de hoogtepunten van de reguliere studio cd's waar ze van afkomen. Dan wordt daar nog eens een heerlijk stevige uitvoering aangehangen en zingt Anneke de sterren.....nou ja, ze zing gewoon erg goed, maar dat wisten we eigenlijk al wel.

Wat ook bijzonder is, is dat deze geweldige band in Nederland de circuit zaaltjes eigenlijk nooit ontgroeid is. Althans , ik heb ze nooit ergens anders mogen aanschouwen dan Mezz, Bibelot en De Boerderij enzo. Best leuk hoor, ik wou dat ik er mocht spelen met mijn drie zelfgemaakte rukliedjes, maar echt top of the bill is het natuurlijk niet.

Hoe anders is dat op deze live-registratie. Toen ik hem voor het eerst hoorde dacht ik dat ik de maling werd genomen. Publieksparticipatie, volle bak enthousiasme en niet zo'n beetje ook. Nou was het een jaar geleden in de Mezz in Breda ook een gek-ken-huis maar dit sloeg toch alles. Ik dacht eerst dat ik weer eens naar zo'n nep live registratie van een metalbandje zat te luisteren waarbij ze achteraf het publiek van Robbie Williams hebben ingemixt. Halford live ofzo.

Maar goed, zet ik de gelijk ook maar aangeschafte DVD op, spelen ze in Santiago de Chili waar ze gewoon een tent a-la Ahoy hebben uitverkocht. Dan mag Marco Borsato hier 740 keer de Kuip uitverkopen met zijn geneuzel maar dat zie ik m toch niet nadoen. Geen een bandje uit Nederland overigens.

Niet dat dit er allemaal toe doet, want al was het in de Mezz opgenomen geweest, dan hadden we het sfeer toevoegende enthousiamse van het publiek wat minder gehad en was mijn vergelijking met Marco, wiens vrouw ik zeer bewonder (die kan toch draaien he) de mist in gegaan maar hadden we nog altijd 19 bijzonder strak uitgevoerde topcomposities van de beste band van Nederland op dit dubbel cd-tje te pakken gehad. En dan was mijn stelling nog steeds geweest: dit is de beste live cd van Nederlandse makelij.

En jullie weten..ik heb altijd gelijk  

Oh ja...er staat geen drumsolo op.
Foto
Fink - Biscuits for Breakfast (2006)

Fink?. Zo nu en dan worden in recensies wat vergelijkingen genoemd die me vreemd voorkomen waarvan die met Jack Johnson de meest aparte is. Wat Fink hier laat horen heeft volgens mij toch echt niets te maken met die kaugomballensurfmuzak voor bij het kampvuur op het strand? Ja hij zingt en heeft ook een gitaar, maar dat is het dan. Dan heeft deze plaat toch echt eerder met het ingetogenere werk van Nick Cave te maken. Zelfs de ook genoemde en wat vergezochte Blue Lines vergelijking snijdt wat mij betreft meer hout. Maar goed, kan natuurlijk aan mij liggen.

Bij singers/songwriters is het voor mij vaak hit or mis en deze Fink is Flink raak. Sobere intsrumentatie hoor je vaker en ook een melancholische inslag is in deze categorie eerder regel dan uitzondering. Maar wat Fink voor mij anders maakt, is dat ik zijn stem trek, in tegenstelling tot bijvoorbeeld die van Damien Rice of Bonnie Prince Billy, en dat, ondanks de beperkt ingezette middelen, toch af en toe een ander productioneel padje wordt ingeslagen dan dat men in het "zielige knaapjes met zwaar leven" -genre (dit is een aanbeveling he, geen belediging) normaal gezien doet.

Heerlijke plaat.
Foto
Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

In recensies worden grote vergelijkingen getrokken. Het zou te vergelijken zijn met Talking Heads bijvoorbeeld? Nou bij lange na niet. Dat mochten de knaapjes van Vampire Weekend willen. Graceland van Paul Simon? Nou misschien dan, maar dat vind ik weer een lullige plaat.

Net zo als deze dus eigenlijk. Het is echt lulligheid troef. Als je Vampire Weekend, zoals ik, voor het eerst luistert ten tijde van carnaval, denk je dat je in de optocht van Kantemaaiersgat verzeild geraakt bent. Zo melig luistert Vampire Weekend weg.

Miskoop? Nee. In al zijn lulligheid is dit gewoon best een gezellig plaatje dat, hoe simpel de muziek ook klinkt, wel degelijk een paar draaibeurtjes nodig heeft. Niet dat je daar van moet schrikkken want de tijdsinvestering is slecht een lullige 35 minuten.

Lekker lullig plaatje dus.
Foto

Tim Buckley - Lorca (1970) 

Mij was al beloofd dat dit een lastige plaat zou zijn. Nou, de eerste keer luisteren was worstelen inderdaad, maar de vijfde keer nog steeds. Dit werk is duidelijk niet aan mij besteed. Dat de lezer dat alvast ff weet (afhaken kan nu)

De openingstrack duurt sowieso lang maar de opbouw, of beter gezegd het gebrek daaraan, maakt het voor mij, ook na meerdere luisterbeurten eigenlijk niet om uit te zitten. Zonder het orakel uit te willen hangen en te veronderstellen dat mijn eigen mening, de mening van velen is, gok ik dat dit voor veel muziekliefhebbers zal gelden.

Tim zingt wat (stembeheersing een 10 ) en zo nu en dan komt een storend orgeltje de boel, het lijkt wel expres, nog ondoorgrondelijker en obscuurder maken. "Hoor ons een lekker expirimenteren" zouden de makers wellicht gedacht kunnen hebben. Ben in elk geval benieuwd welke subversieve rookwaren er zoal ter beschikking waren.

Eigenlijk geldt bovenstaande kwalificatie voor alle nummers. De instrumentatie is vrijwel voortdurend ingewikkeld en de argeloze luisteraar zou zo maar kunnen stellen : "wat een richtingloos gepiel"

Uitzondering op bovenstaande statements is het laatste nummer dat, geheel in afwijking op de eerste 4 nummers, toegankelijk is en waarop blijkt dat Tim Buckley geen moeilijkdoenerij nodig heeft om een lied met zijn fenomenale stem naar een hoger plan te trekken.

Ik ken zelf niets van Tim (ben via Jeff, die ik geweldig vind bij Tim uitgekomen en wellicht is dit gewoon niet de juiste instapper) maar als er platen zijn die meer in het verlengde liggen van het laatste nummer van deze cd, houd ik mij van harte aanbevolen.

Overigens kan ik me best voorstellen dat dit een cd is in de categorie "1000 x draaien en dan valt t kwartje wel" maar ik heb meer te doen.

Helaas dit keer geen mooie ontdekking voor mij.

Foto
The Cure - Pornography (1982) 

Raar wat herinneringen en jeugdsentiment met je kunnen doen. De eerste drie platen van The Cure waren zo'n beetje de eerste serieuze platen die ik in mijn bezit had en maakten grote indruk op me. Halsreikend dan ook naar deze uitgekeken. Maar wat viel hij tegen zeg. Deze plaat moet ook zo'n beetje de eerste teleurstelling in favoriet artiest van mijn leven geweest zijn.

Nu had ik in die tijd maar 10 platen ofzo dus uiteindelijk draaide ik Ponography toch een keer of 1000 en kende het album dan ook uit mijn hoofd. Naast de eerste ervaring met teleurstelling was deze plaat ook waarschijnlijk mijn eerste ervaring met het geneuzel van "groeiplaat". Want uiteindelijk vond ik hem natuurlijk best goed. Alles went eigenlijk, zeg maar.

Daarna zeker 20 jaar niet meer gedraaid. In je beleving wordt dan zo'n plaat steeds beter en ik geloof dat mijn eerste score op MuMe 5* was (red-de maximale score)  . Ingegeven door jeugdsentiment en ik omdat ik dol ben op fraai vormgegeven collector's editions de dubbel cd versie gescoord (net als van die andere 3 platen uit de beginperiode) en uiteraard beluisterd. En weer was het toch een beetje een koude douche. Naargeestigheid op plaat vind ik over het algemeen een pre maar op Pornography lijkt het wegzetten van een desolate sfeer belangrijker geweest te zijn dan het neerpennen van fraaie songs. Verder komt eea me bij herbeluistering wat al kil en machinaal over en dat doet bij mij toch wat afbreuk aan de muziekbeleving. Kennelijk zat Smith destijds in een "fuck you all" periode. Dat vind ik er aan af te horen en de plaat dus uiteindelijk ook geen goed doen.

Inmiddels heeft Pornography kennelijk een welhaast mythische status weten op te bouwen. Ook ik ben daar met mijn oorspronkelijke 5 sterren even in meegegaan. De uiteindelijke weging komt bij mij echter een stuk lager uit. 3,5 voor de plaat en 0,5 bonuspunt voor de nostalgische waarde.
Foto
Róisín Murphy - Overpowered (2007)

Over het eerste album van Roisin was ik nou niet helmaal te spreken. Beetje rommelig geheel met naar mijn smaak wat te nadrukkelijk de stempel van Matthew Herbert. Te veel producerssnufjes zeg maar.

Naar aanleiding van het zeer vermakelijke optreden van Roisin als openingsact bij Groove Armada dan toch maar deze cd gehaald. En dit is bepaald andere koek. Een overdonderend geproduceerde dansplaat met hier en daar een goed getimed rustpuntje. Niks meer misschien, maar vooal ook helemaal niks minder.

Tijdens het optreden schoot al even door me hoofd dat dit een prima alternatief is voor mensen die Madonna tijdens de Confessions periode stiekem heel leuk vinden maar bang zijn hun aureool van verantwoord muziekliefhebber kwijt te raken als ze het toegegeven. Nou voor die groep is is er nu Overpowered van Roisin Murphy inclusief de van haar natuurlijk te verwachten extraverte live-act (ga kijken als je de kans krijgt). Al met al: spetterende plaat, naar mijn smaak beter en spannender dan het eerder genoemde en ook beslist aardige Confessions, net eigenwijs en apart genoeg nog zodat je er ook nog mee kan aankomen bij de "serieuze" muziekliefhebbers in je vriendenkring.
Foto
Kosheen - Damage (2007)

Mijn eerste kennismaking met Kosheen wat natuurlijk de lekkere single Hide U. Het daaropvolgende album “Resist”, boordevol drum ’n bass invloeden, was vervolgens een vrolijke uptempo plaat waarbij de warme vocalen Sian Evans er voor zorgde dat het zich keurig onderscheidde van andere dance oriented acts. Niet dat het album een hoge eeuwigheidswaarde heeft. Daarvoor was het net iets teveel geworteld in de toen geldende trends.

Opvolger Kokopelli, verguisd door de liefhebbers van het poppy debuutalbum, was wat mij betreft een enorme stap voorwaarts. De teleurgestelde reacties van fans van plaat 1 kan ik me nog wel voorstellen. De drum ’n bass invloeden nagenoeg verdwenen, geen makkelijke singles meer en een geluid dat zwaar leunde op de jaren 80. Maar dat leverde dan wel een volwassen en licht melancholieke plaat op waarbij de combinatie van melodie, zware productie en de unieke zang een zeer boeiende en nog steeds vaak opgelegde plaat opleverden. Kwaliteitsdancewave of zoiets dus.

Dan nu “Damage”. De liefhebbers van “Resist”kunnen dit album gerust aan zich voorbij laten gaan maar ik ben blij dat ik, alle zure reacties ten spijt, dit album heb aangeschaft. De plaat ligt, gelukkig, rechtstreeks in het verlengde van het geweldige Kokopelli. Evans heeft een stem uit duizenden die zich prima leent voor de uptempo songs op de eerste helft van de plaat maar tevens overeind blijft als het tempo naar “leuk voor 30-plussers” gaat. Wat maakt deze plaat een aanrader? Om te beginnen de ingrediënten die Kokopelli ook al zo’n aanrader maken. Een dance act met een melancholieke twist heeft bij mij sowieso drie strepen voor. Daarnaast is het merendeel van de songs verschrikkelijk aanstekelijk, en daar waar dat dan eens wat minder het geval is, redt Evans met gemak de boel of gooien de heren er een verrukkelijk productioneel detail tegenaan.

Is “Damage”dan net zo goed als “Kokopelli”?. Nou het scheelt in ieder geval niet veel. Alleen tegen het einde, waar drie downtempo nummer achter elkaar geplakt worden, wordt een iets te grote wissel op de prestaties van Evans getrokken. Gelukkig sluit de plaat af met een tweetal prima nummers zodat de balans in zijn geheel zeer, zeer positief uitvalt.

Ik heb kennelijk hele andere oren dan anderen. Hoge ogen bij de beroepscritici en andere zuurpruimen zal het album ook niet gaan gooien. Maar ik ben gewoon erg blij met deze plaat die ik ook kan draaien als mijn vrouw meldt dat er een “muziekje” opgezet moet worden.

Een warme, lekker overdonderend geproduceerde en toegankelijke plaat die het goed gaat doen in mijn jaarlijstje. Dat ik met dit pleidooi voor deze "commerciele shit" het door mij geambieerde aureool van serieus muziekliefhebber om zeep help, interesseert mijn geen drol. Je kunt ook niet iedere dag Deathprod en Swans draaien he.

Heerlijke popplaat.
Foto
Marillion - Somewhere Else (2007)

Na diverse draaibeurten ben ik er wel aan uit. Dit is een behoorlijk goed album en blijft voorlopig wel even op de rotatielijst.

De eerste twee nummers gaan er bij mij in als Gods woord in een ouderling. Met name de single, met tamelijk subtiel en fraai getimed toetsenwerk, vind ik erg sterk. In ieder geval veel meer Marillion ook dan de a-typische en in mijn ogen ook minder geslaagde hitsingle You’re Gone van het veelgeprezen Marbles.

"Thank You wherever you are" wat daarna voorbijkomt bekoort mij muzikaal gezien eveneens al krijg ik hier wel een tikje de kriebels omdat het refrein, waarin de songtitel nogal eens voorbij komt, ook beelden oproept van devoot naar de blauwe lucht starende jongeren op zo’n dag van de EO.

Het rockertje "Most Toys"duurt net kort genoeg om niet te irriteren en vormt een mooi contrast met het prijsnummer "Somewhere Else". Hier horen we wat mij betreft Marillion op zijn best. Dat betekent warm gitaarwerk van Rothery, met zo’n prachtige en typische Marillion-break halverwege het nummer, waarover Hogarth een puike vocale prestatie aflevert. Nu is dit hem wel toevertrouwd, wat mij betreft heeft Hogarth een van de mooiste stemmen in het rockcircuit, maar ben toch ook wel benieuwd hoe hij dit live voor elkaar gaat krijgen.

"Voice from the Past" komt mij nu nog wat gewoontjes over maar stoort zeker niet. Ben benieuwd of dit nummer nog aan kracht wint. Ik ga het voorlopig in ieder geval niet overslaan. Net zo min als "No Such Thing" . Op zich is dit een niet al te inventief standaard nummer maar de productionele vondsten met name ten aanzien van de zang, maken "No Such Thing" toch een aangename luisterervaring.

Dat laatste geldt zeker voor The Wound, samen met het titelnummer de beste track van het album. Gelukkig zijn dit ook de twee langste nummers, hoewel dit naar Marillion maatsstaven met ruim 7 minuten, nog meevalt.

Mis gaat het wat mij betreft pas op het eind van de cd. "Last Century of Man" imponeert mij muzikaal gezien niet. Een beetje een standaardnummer dat op Anoraknophbia had kunnen staan. De prekerige en politiek voor de hand liggende correcte tekst, zorgt zelfs voor een lichte irritatiefactor. Afsluiter Faith vindt mn vrouw leuk en dat is soms goed nieuws maar meestal niet.

Al met al was ik, mede ingegeven door de reacties hier, niet direct, spoorslags naar de platenzaak gerend. Om de verzameling compleet te houden dan toch maar aangeschaft en het valt me dus alles mee. Een topper als "Brave" gaan ze dan waarschijnlijk niet meer maken, maar welke band maakt deze wel. De vergelijking met "Marbles" durf ik toch wel aan. De indrukwekkende geluidsmagie die Marillion op schijfje 1 van deze dubbelaar laat horen, wordt nergens geevenaard, maar schijfje 2 ruil ik zo in voor deze "Somewhere Else".
Foto
Console - Mono (2006)

In eerste instantie heb ik dit weggelegd als vaag, sloom en saai electronisch geneuzel van het soort dat het ook goed doet als geluidsondersteuning bij screensavers die standaard worden meegeleverd bij de b-merk laptops van de media markt. Ik kan dat weten want ik heb zo’n laptop. En die doet het eigenlijk best goed.

En zo doet dit plaatje het ook eigenlijk best heel goed op een veels te vroege zonnige zondagmorgen terwijl de jongste van de drie mini-Griendjes zich voor de 750-ste keer moet vermaken bij de avonturen van Nijntje en haar vriendjes deel 2. Deel 2 ja. Deel 1 was namelijk niet afgeprijsd.

Bij nadere beluistering dus, ontvouwt zich een prettig ambient bad waarbij het tempo dan inderdaad wel voortdurend kabbelend op zondagochtend staat maar dat toch ook voldoende warmte geeft om te besluiten je er nog maar eens even in te wentelen. Spaarzaam worden wat beats ingezet die, en dat bevalt me wel, klinken als authentieke drums. Daarnaast doe ene Miriam Osterrieder met haar fluisterende stem zo nu en dan een duit in het zakje en dat klinkt een stuk aangenamer dan dat haar naam doet vermoeden. Ze zorgt dan tevens voor de broodnodige variatie. Want dat laatste is wat ik nog wel tegen dit album blijf houden. Slechts heel zelden worden wat ik voor het gemak maar even noise-elementen noem, ingezet om wat spanning toe te voegen.

Oh ja. Er staan twee covers op deze plaat. Een van Bian Eno en een van Sonic Youth die na de Console behandeling prima passen in het geluidspallet van de rest van de plaat.

Rest mij nog te melden dat ik na de hernieuwde beluistering, toch wel nieuwsgierig geworden ben naar Console, ook al omdat de hoes een webadres in Litouwen vermeldt. Het blijken Duitsers te zijn, hetgeen ik op zich niet bezwaarlijk vind. Dat ze remixes gedaan blijken te hebben voor Bjork en Depeche Mode hoor ik aan Mono niet af maar doen ze voor mij wel wat hoger uitslaan op de geloofwaardigheidsmeter.

Conclusie: Ik had m voor 4 euro te koop gezet op CDVriend.nl maar heb hem eraf gehaald om Console een tweede kans te geven in huize VanDeGriend.
Foto
The Doors - The Soft Parade (1969)

Het was jaren geleden dat ik dit album gedraaid had. Voor kort had ik ook alleen de lp en die ligt op zolder. De enige die ik niet op cd heb teruggekocht destijds. Uit mijn herinnering puttend had ik dit album op een schamele 3 uit 5 sterretjes staan.

Maar aangezien ik weer even in een Doors fase zit, heb ik mezelf laten verleiden tot de aanschaf van de perception box. En van die zes schitterend uitgevoerde cd/dvd’s die in dat doosje zitten, heb ik deze als eerste opgelegd. En nog een keer. En nog maar een keer. En ik moet me aansluiten bij vriend Aero. Dit album is veel meer dan de knieval voor het grote publiek waarvoor het gehouden wordt. Het mag dan zo zijn dat Krieger de helft van de songs geschreven heeft, maar is dat dan wat bedoeld wordt door de critici? De man heeft notabene Light My Fire ook geschreven en ik ken werkelijk weinig andere songs die na 10.000 keer draaien iedere keer maar weer weten te boeien. En wat dachten we van Touch Me? Opzwepender en gedrevener songs zijn schaars.

Goed over dit album dus. Hij is veel en veel beter dan dat ik me kon herinneren. Waarbij dan wel aangetekend moet worden dat de Morrison songs Wild Child en the Soft Parade samen met Touch Me mijn favorieten zijn. Daarnaast storen de strijkers en blazers mij allesbehalve.

Het beste album van The Doors is het daarmee in mijn ogen overigens ook niet, eerder een van de zwakkere. De urgentie van het debuut is er niet en zelf ben ik ook meer van de donkerdere platen Morrison Hotel en LA Woman. Maar goed, een van de zwakkere Doors albums moet ik gewoon ophogen naar 4 sterren. Het zou je zwakste album maar zijn zeg.
Foto
Ed Kuepper - Today Wonder (1990)

Nou dacht ik bij Good van Morphine al.....allemachtig.....met zo weinig middelen muziek maken met zo’n enorme impact? Magie!

Maar Ed Kuepper, die mij een week of wat geleden nog totaal onbekend was, doet het op Today Wonder met nog minder. Een gitaar en een drumkitje. En dat is het dan wel. Maar goeie genade wat een muziek. Drum en gitaar stuwen elkaar op tot grote hoogten. Hier en daar een versnelling van Ed, soms een vertraging met de kwastjes van drummer Mark Dawson maar altijd in perfecte balans met elkaar. Gitaararrangementen zijn voortdurend zeer avontuurlijk en de subtiliteit van het drumwerk is werkelijk adembenemend.

Ook over de productie is niets te klagen: heerlijk rudimentair. Zoals het hoort op dit soort platen. En dat betekent in dit geval dat je Ed als het ware de snaren hoort beroeren voordat er noten uit zijn gitaar komen. De drums lijken ook al in je huiskamer te staan. Je voelt je als het ware deelgenoot van de performance. Heerlijk.

Oh ja.Ed zingt ook. En gelukkig maar. Met zijn warme en toegankelijke stem zingt hij verhalen over liefde en vooral het ontbreken daaraan. Wat trouwens zelden voorkomt op een singer/songwriterplaat is op deze Today Wonder wel voor elkaar. Constante kwaliteit van het songmateriaal. Alleen Everything I Got vind ik wat gewoontjes afsteken bij het overige materiaal.

Qua sfeer vind ik het overigens best vergelijkbaar met het eerder genoemde Good van Morphine al zullen er onder u zijn die dit mogelijk niet vinden. Want nee..een saxofoon doet niet mee.

Samenvattend : deze plaat is waarlijk te prachtig voor woorden en voor mij, 17 jaar na zijn release, de ontdekking van 2007 tot nu toe.
Foto
Talk Talk - London 1986 (1999)

Dit is meer een ode aan de "echte cd" dan een recensie. Die recensie kan namelijk kort zijn: geweldige cd ! 

In 1998 heb ik mijzelf een prachtige cd-recorder aangeschaft. Destijds waren die dingen knetterduur en het domestic verkoopargument was dat ik dan veel minder geld uit zou gaan geven aan cd’s. Een kopietje immers, klinkt net zo goed. Om dit ROI plan van body te voorzien had ik mij tevens een VanLeest klantenkaart aangeschaft. Die kaart zorgde er voor dat je een gekochte cd eenmaal mocht ruilen, mocht ie niet bevallen. Ik dus cd halen, kopieren, terugbrengen en een andere meenemen. Wel 15 gulden aan benzine kwijt, maar ging om het idee.

Bovenstaand inzicht is inmiddels zwaar achterhaald. Een kopietje of download is helemaal NIKS. Je “hebt” hem gewoon niet. En ik heb er dan ook zwaar spijt van gehad.

Voorbeeldje:…ik schafte destijds deze Talk Talk London 1986 aan, indachtig het plan kopieerde ik hem en bracht hem terug. En inderdaad, die kopie klonk exact hetzelfde. Prachtige muziek natuurlijk ook. Maar toch knaagde er iets. Alle cd’s van Talk Talk hebben en van deze een kopie???

Ik op enig moment, na een aantal van dit soort bloopers, al die kopietjes keurig gaan vervangen door originele cd’s. Maar uitgerekend degene die ik het liefst van allemaal in het echt wilde hebben was nergens meer te krijgen : Talk Talk London 1986. Snel na de release al Out of Print.

Tot op de dag van vandaag…nou ja, de dag van gisteren zeg maar, gebaald van het niet hebben van Talk Talk London 1986. En nu heb ik hem wel. Want ik was goed klaar met het gemis en heb me door frustratie, pure hebzucht en de schoonheid van de plaat zelf, laten verleiden tot een megabod op Ebay. En ik hem hem.

Thans ben ik de trotse bezitter van Talk Talk London 1986. Een hele echte.

Het kopietje ligt in de vuilnisbak
Foto
Arab Strap - Elephant Shoe (2000)

Wat een heerlijke troosteloosheid.

De jongens Arab Strap hebben, als ik de verhalen mag geloven, een hoop lol getrapt in het leven tot nu toe. Daar is deze cd dan echter bepaald geen weerslag van.

Integendeel. 11 intreurige liedjes leiden de intensieve luisteraar onherroepelijk naar een staat van melancholisch navelstaren. Veroorzaakt door de sobere maar zeer inventieve en sfeervolle instrumentatie, overeind gehouden door een simpel maar doeltreffend tikkende drummachine. Daaroverheen komen dan de teksten over de diverse treurnissen die de zanger dezes kennelijk ten deel zijn gevallen.

Bij beluistering van deze cd schiet mij dan ook voortdurend het beeld binnen van een lang niet schoongemaakt hoekje in het oudste gedeelte van een toch al op instorten staande studio waar de zanger, met de microfoon in de ene hand en een fles whiskey in de andere en zwelgend in onpeilbaar zelfmedelijden, zijn hersenspinsels murmelt terwijl twee toekijkende en luisterende technici moeite hebben om hun tranen te bedwingen.

Het is echt te prachtig dit. Voor alle muziekliefhebbers die het heerlijk vinden om zich zo nu en dan eens onder te dompelen in ultieme neerslachtigheid: Arab Strap is de naam.

Shouldn’t we be naked, especially tonight?
Instead of being fat, instead of being tight.
If you go, go for good,
Don’t fucking joke, you know I would.
There’s no attempt to make up,
No attempt to sort it out.
Foto
Marillion and the Positive Light - Tales from the Engine Room (1998) 

Deze cd wordt door veel Marillion fans verguisd. Terecht? Nee, dacht het niet.

Natuurlijk is het zo dat als je van rock houdt en daarom deze cd van Marillion in huis haalt, je even moet slikken. Maar als we met zijn allen nu eens even een straatje verder kijken dan onze rockneus lang is, dan kunnen we luisteren naar een album dat spannend, moedig en inventief is. En nee, het is geen rock en lijkt in de verste verte niet op enige andere Marillion release. Het enige wat deze cd herkenbaar maakt als Marillion, is sommige delen van de nummers en de Stem (met een hoofdletter ja). Voor de rest horen we dance en ambient. Estonia had zo op een release van de Orb kunnen staan en was dan direct een van de betere nummers geweest (op any Orb release) en Face 1004 is de kraker die op de laatste Faithless release zo node gemist wordt. Zelfs het machtige Biosphere (ten tijde van het debuut Microgravity) vliegt af en toe als referentie binnen. Het enige nummer dat wat mij betreft wat al te gewoontjes is, is 80 Days

Op deze cd vind je bewerkingen van nummers van het album “This Strange Engine” dat, buiten de titeltrack, ronduit zwak genoemd kan worden. Ik prefereer dan ook deze “Tales from the Engine Room” hoewel je ze eigenlijk, qua stijl, totaal niet met elkaar kunt vergelijken.

Het mag gek klinken, maar dit Marillion fanclub lid vindt deze cd een van de betere uit de inmiddels omvangrijke Marillion catalogus. Gewoon erg goed gedaan en, ondanks dat het album van jaren geleden is, absoluut niet gedateerd. Een prestatie van formaat, zeker in dit genre.

Foto
Kings of Convenience - Riot on an Empty Street (2004)

Niets is wat het lijkt...

Laatst stond ik bij Velvet de 3 voor 25 euro tafel uit te checken. Twee reeds in handen en geen derde te vinden die ik niet al had. Behalve : Kings of Convenience- Riot on an Empty street. Nog geen noot van deze act gehoord hebbende, moest ik dus afgaan op de associatie die de bandnaam en albumtitel bij mij opleverde. Een moderne plaat met harde rock en grunge elementen ofzo. Niets van dat alles. T enige moderne aan deze plaat is de Copy Control modus.

Verder is het een mooie liedjesplaat die in een bijzondere zeldzame categorie valt. Namelijk een cd die je veilig kunt opzetten als je schoonouders komen racletten, maar ook een die je met koptelefoon op en licht uit kan beluisteren waarbij je dan vervolgens wegdroomt in een gelukzalige verhaal waarin de nerd die je even denkt te zijn, het toch allemaal voor elkaar krijgt.

Zo ook deze jongens. De hoes spreekt wat dat betreft boekdelen. T mooie meisje dat erbij zit, doet mee omdat ze het huiswerk wil overschrijven. Als ruil zingt ze af en toe een betoverend momentje mee. Voor sex en andere geneugten is ze daarna weer weg naar de geoorbelde petjesdrager uit de sportschool. De Kings in vertwijfeling achterlatend. En wat doen die dan? Daar waar ze goed in zijn. Prachtige breekbare popliedjes maken.

Klasse !!!
Foto
Einstürzende Neubauten - Perpetuum Mobile (2004)

Hoe die gasten er op deze spannende plaat in slagen om nuance, subtiliteit en percussiegeweld een geslaagd huwelijk aan te laten gaan, is mij een raadsel. Neem nu het titelnummer. Dat opent met donderend geweld om daarna 14 minuten lang de aandacht vast te houden met plotse wendingen en bizarre tekstvondsten. In het Duits ja. Ik wist ook niet dat dat kon." Ein Seltener Vogel", ook al een minuut of 10 durend, neemt je mee op een verstilde trip naar....een zeldzame vogel. Ook de twee afsluitende nummers zijn van een uitzonderlijk pracht en gebracht met een subtiliteit waarvan ik niet gedacht had dat Einturzende Neubauten dat in zich zou hebben. Maar ze doen ’t...deze toffe Duitsers. Prima "toegankelijke" avantgardeplaat.
Foto
Gnarls Barkley - St. Elsewhere (2006)

Mijn echtgenote wist het treffend te brengen : "sinds wanneer draai jij dit soort vreemde muziek". Daarmee bedoelt ze dan niet dat het echt vreemde muziek is, want dat is t zeker niet (eerder gewoon) maar dat t voor mijn doen wat vreemd is. Dus alles wat hier onder staat mag je in dat licht lezen

Op de cd staan inderdaad een aantal aardige soulnummers in het verlengde van Crazy die wat mij betreft ook op Blue Lines hadden kunnen staan. Prima dus. Evenzo staan er een aantal ronduit irritante nummers op waarop bijvoorbeeld een mijnheer meent door de muziek heen te moeten jengelen. Als dat dan ondersteund wordt door fluitjes (of wat t ook is) en nerveuze ritmes weet je dat je een bepaald niet homogeen en daardoor niet in zijn geheel te draaien album hebt. Niet als je alleen bent in de auto, want skipnummers, niet geconcentreerd luisterend met de koptelefoon op want skipnummers en ook niet als je bezoek hebt, want dezelfde skipnummers. Ik noem in deze het verschrikkelijke openingsnummer, de aan het tweede woord in de titel refererende Boogiemonster en Transformer. Een album vol met dit soort gedoe en de halve ster is binnen. Nu trekken topnummers als Crazy, Gone Daddy Gone en het titelnummer het geheel nog net naar een voldoende al blijft er na de programmeerknop nog maar 25 minuutjes acceptabele muziek over. Te weinig om de hype te rechtvaardigen.
Foto
Riverside - Second Life Syndrome (2005)

Progrock met Pink Floyd invloeden? Eigenlijk ben ik helemaal klaar met progrockerige muziek. Naar Dream Theatre en vergelijkbare bands kan ik eigenlijk helemaal niet meer luisteren. En zodra  Pink Floyd verwijzingen worden beloofd, is mijn eerste reactie steevast: overslaan. Niet omdat ik Pink Floyd niet goed vind (integendeel) maar omdat de verwachtingen die dit soort vergelijkingen opwekken werkelijk nooit worden waargemaakt.

Hoe ik er dan ook bij gekomen ben om dit album een keer uit te proberen is me een raadsel. Maar goed ik heb dat dus gedaan. Ik herinner me nog dat ik bij Conceiving You de neiging had om me met een "ok uitgeprobeerd, al 1000 x gehoord en weg ermee" door te zappen naar een volgend cd-tje. En dat heb ik dus, waarom weet ik niet meer, niet gedaan. Tja en toen kwam het titelstuk met prachtige Marillion-achtige opbouw.

Om de lezer verder niet te vermoeien met hoe het me verder is vergaan met Second Life Syndrome neem ik even een shortcut: Wat een geweldig album !!

Vernieuwend is het allemaal zeker niet (nou en !) en de zang had van mij bij momenten wat krachtiger en karakteristieker gekund. Maar werkelijk alle nummers staan als een huis. Hoogtepunten ? Teveel om op te noemen. Het titelnummer is prachtig, Dancing with...doet zelfs denken aan Shine On you Crazy Diamond (hee een PF verwijzing !), Artificial Smile is een prima doorrockend nummer met een lekkere riff en zelfs de ballad Conceiving you, en normaal zijn dit soort nummers toch wel wat gevaarlijk voor mensen met een gevoelige huid, levert geen jeuk op.

Een dijk van een rockplaat! (en das heel wat anders dan een rockplaat van de dijk...)
Foto
John Fahey - Fare Forward Voyagers (Soldier’s Choice) (1973)

Buitengewoon obscuur plaatwerk van een man die vanaf 1959 tot aan zijn dood in 2001 talloze albums heeft uitgebracht die hogelijk gewaardeerd worden door diverse generaties avantgardisten.

Op deze cd uit 1973 staan 3 (lange) instrumentale stukken waarin Fahey, zonder enige verdere begeleiding, virtuoos fingerpicking gitaarspel laat horen.

Songstructuur ontbreek echter nagenoeg geheel, hetgeen er voor zorgt dat veel van de luisteraar gevraagd wordt. De nummmers zijn moeilijk te doorgronden en hebben vele vele draaibeurten nodig om te beklijven. Daarmee is dit echt een cd voor de liefhebbers en vooral voor doorzetters die ook Rivella light drinken (een beetje vreemd....nou ja je kent m...)

Voor mij persoonlijk is dit werk eigenlijk net een brug te ver. Ik herken de technische vaardigheden van Fahey en vind het moedig en van visie getuigen om deze muziek op de plaat te zetten. Desondanks is dit een album dat bij mij moeilijk uit de platenkast zal komen.

Ik kan me echter wel voorstellen dat ik het van tijd tot tijd, met lage frequentie, uit een soort fascinatie voor de vervreemdende sfeer van het album, weer zal opzetten.
Foto
Paradise Lost - Host (1999)

Fraai voorbeeld van een band die zoekt naar vernieuwing, zich wil ontwikkelen en niet is blijven hangen in rudimentaire grunt gothic. Veel fans van het eerste uur (waar ik toch wel bij hoor) vinden deze moedige en zeer geslaagde plaat niks en hadden liever gezien dat Gothic en Draconian Times nog een keer of 7 waren gemaakt. Artistieke armoede maar fanbase verzekerd.

Op Host, naar mijn mening easy de beste cd van de band, is gelukkig geen grunt te horen en worden de gitaren op de fraaie en statige songs zwaar ondersteund door pakkende electronica. Het stoere broertje van Depeche Mode zeg maar, inclusief onheilszwangere sfeer die over de hele plaat blijft hangen.Goed gedaan. Heel goed gedaan zelfs.
Foto
The Crystal Method - Vegas (1997)

Een absolute mijlpaar in het "Big Beat genre. Daar waar albums van bijvoorbeeld Chemical Brothers de neiging hebben om na een paar fenomenale krakers hinderlijk in te zakken, blijft dit album het volle uur doordenderen.

Vandaag de dag noemen we dit "Vet Geluid". Tis in ieder geval duidelijk waar een act als Vitalic de mosterd vandaan haalt.

Zeer zware bassen gelardeerd met flarden gefluisterde tekst en samples, opgeleukt met synthesizerbogen en andere kekke electronische spielerei.

Bij nummer 5 (Coming Back) , gezongen door een mij onbekende dame, denk je even dat de mannen in de "gas terug" valkuil donderen. Gelukkig knalt na een half minuutje de bas weer binnen en stuiteren we vrolijk verder. En zo zijn er meer nummers waarbij je even op t verkeerde been gezet wordt. De constante is echter "The Beat"....and it is BIG.

Om t geheel af te sauzen hebben de makers ervoor gezorgd dat de hele cd lang een unheimische sfeer blijft hangen. Tis dan wel de beat die regeert, maar echt makkelijk willen we t de luisteraar niet maken...zo moeten ze gedacht hebben.

De soundtrack voor de remake van Christiane F.
Foto
Killing Joke - Hosannas from the Basements of Hell (2006)

Bij de eerste draaibeurten moest ik mij nog even door de doordenderende vermeende logheid van de nummers worstelen. Inmiddels zijn de structuren helder en kan ik met gemak stellen dat deze kerels wederom een ongelooflijke kick-ass plaat hebben gemaakt.

Volgens het cd-boekje is een en ander opgenomen in een kelder in Praag waarbij, onder voortdurend nuttigen van absynth de daardoor onstane gekte is omgezet in apocalyptische doordenderende beuksongs. In de rockwereld zijn heel wat watjes te bewonderen. De mannen van Killing Joke horen daar niet bij.

Dit is, als ik goed tel, de vijfde achtereenvogende wereldplaat van Killing Joke. Zelfs Tool heeft ze dat (nog) niet nagedaan.
Foto
She Wants Revenge - She Wants Revenge (2006)

Jaren 80 alert !

De lijst van donkere wave bandnamen die door mijn hoofd schieten is bijna eindelooos. De eerste platen van The Cure, Joy Divison, de vroegere New Order, eerste werk van Human Leaugue en van recenter datum Editors, Colder en Interpol.

Daarmee is direct duidelijk dat de originaliteitsprijs nou niet direct wordt weggekaapt door deze twee mannen. Is dat erg ? Vaak wel. Nu niet. Het album is voor alle liefhebbers van bovengenoemde bands een aangenaam onderdompelen in vertrouwd geluid. Vertrouwd geluid maar dan wel verpakt in gloednieuwe, vrijwel uitsluitend, sterke songs. De heerlijke old school doemsfeer maakt voor mij dit smakelijk hapje helemaal af.

Aanrader van jewelste !
Foto
ABC - The Lexicon of Love (1982)

Toen deze plaat uit kwam, was ik 17 en waren mijn favoriete bands AC/DC, Saxon, Rainbow en Deep Purple. Daarnaast was ik stoer....erg stoer met als gevolg dat alle muziek, buiten hardrock, mietjesmuziek was. Uiteraard liet ik alles en iedereen te pas en, achteraf bekeken, voornamelijk te onpas, weten welke geweldige muziek ik had en wat een sufferds zij wel niet waren (wat dat betreft weinig veranderd). Totdat ik eindexamen deed en er opeens allerlei meisjes op examenfeestjes waren. Snel bleek dat ik me in die, op die leeftijd toch wel belangrijke doelgroep, volstrekt onmogelijk maakte met mijn gezever over gitaarsoli van 11 minuten en mijn opgevoerde Kreidler (ook de Zundapp, Honda en zeker de Yamaha waren voor mietjes).

Dit om ff een sfeerbeeld te scheppen in zake de VanDeGriend van een jaar of 23 terug. Nou in die tijd dus kreeg ik een cassettebandje in mijn handen gedrukt met ABC- Lexicon of Love. "Draaien eikel !" werd fijntjes als advies meegegeven.

En dat ben ik gaan doen. Uiteraard stiekem. En ik heb redelijk wat met mezelf in de knoop gelegen om toe te durven geven dat ik hem geweldig vond. Iedere draaibeurt ontdekte ik nieuwe dingen. Slappe top 40 liedjes als Posoin Arrow en All of My Heart bleken bij nadere beluistering popparels pur sang te zijn. Valetine’s Day super opwindend en de productionele tovenarij op 4 Ever 2 Gether zorgt, tot op de dag van vandaag, voor een van de meest majestueuze songs ooit gemaakt. SPEAK.......NO.....en dan die fenomenale drumklappen. Nog krijg ik er de rillingen van.

ABC’s Lexicon of Love is de allereerste niet stoere plaat die ik kocht en markeert daarmee het begin van de ontwikkeling van een veel bredere muzieksmaak. Een ontwikkeling die naar ik hoop tot aan mijn verscheiden zal blijven duren. Dit alles dankzij deze geweldige popplaat.

Een mijlpaal.
Foto
Peter Gabriel - Plays Live (1983)

Ultiem live document van held Peter Gabriel.

Op Plays Live neemt Peter je mee langs een dwarsdoorsnede van zijn solowerk dat op dat moment bestond uit de lp’s Peter Gabriel, Peter Gabriel, Peter Gabriel en Peter Gabriel. Vanaf openingsnummer Rythm of the Heat, wat voor mij om onbegrijpelijke redenen van de enkel cd uitvoering is gelaten, valt de fenomenale instrumentatie (o.a David Rhodes en Toni Levin die vandaag de dag nog steeds deel uit maken van de live-band), de gedreven uitvoeringen en de indrukwekkende stem van Gabriel op. Harde drumklappen, dreigend toetsengeluid, de langgerekte, uithalen van Gabriel (the Rythm has my........ Soooooooouuuul) laten het openingsnummer langzaam groeien naar een percussieve climax van heb ik jou daar. En daar zit je dan op je zolderkamer ...verdwaasd naar je boxen te staren. Wat is dit dan zeg. En dan ben je dus precies 1 nummer op weg.

Het vervolg doet wat betreft impact nauwelijks onder voor de overdonderende opener. Van het kritische “Not One of Us”, vandaag de dag knap actueel, naar het wederom zwaar door percussie gedomineerde “ Intruder” is het een adembenemende trip langs zeer knappe en zeker voor die tijd, opvallende composities. En passent zijn Genesis verleden volledig in de marge plaatsend.

Op cd 2 (de enkel cd versie moet je echt laten liggen) wordt geopend met de majestueuze epic “San Jacinto”. Tot op de dag van vandaag een van de mooiste nummers ooit door mij gehoord. Langzaam en theatraal kruipt het lied naar een ijzingwekkende, kippenvel veroorzakende climax. Op het moment dat Peter “Hold the Line” zingt, gaat als vanzelf de vuist omhoog. De bezoekers van de concerten van Gabriel weten allicht waarom. Hoe vaak ik mezelf niet heb betrapt op dat gebaar. Met tranen in de ogen, in een volstrek lege en donkere kamer met een volstrekt leeg bierflesje in nabijheid en een koptelefoontje op.... Voor degenen van jullie die de eer gaan krijgen een uitnodiging voor mijn, hopelijk niet al te spoedige, crematie te ontvangen, kan ik alvast melden dat dan dit nummer voorbij gaat komen.

Helaas komt na de climax van “San Jacinto” direct het ongepast vrolijke “Solsbury Hill” voorbij, waardoor de voor meerwaarde zorgende dreigende en donkere sfeer, ruw wordt onderbroken.

Het herstel volgt met “No Self Control” en het ook weer machtige “Shock the Monkey” gelukkig snel. Dit meesterwerk wordt afgesloten met de ultieme uitvoering van de anti-apartheidsclassic “Biko” met wederom hoofdrollen voor de percussie en de galmende, prachtstem Peter Gabriel.
Foto
Placebo - Meds (2006)

Gaat het dan toch nog goed komen tussen mij en Placebo ?

Typisch een act waar ik de uitverkoopjes van mee pak. Ben dan ook in het bezit van alle voorgaande releases maar het bezwaar dat ik tegen al die platen heb, is dat de meest prachtige dingen worden afgewisseld met lawaaierig gitaargedoe. Komt bij dat voor mij de stem van Molko prima overkomt in de wat tragere gedragen nummers maar dicht tegen de irritatiegrens schuurt in geval van meer up tempo songs.Wisselvallig dus.

Op deze Meds valt het met die wisselvalligheid prima mee. De opener "Meds" voldoet aan bovenstaande beschrijving en doet nog het ergste vermoeden maar daarna neemt de kwaliteit van de songs hand over hand toe. De, voor Placebo begrippen opvallende constistentie, een verademing, wordt nog 1 x onderbroken door het simpele Because I want You. Dit niemendalletje wordt echter gevolgd door een van de hoogtepunten uit het ouvre van Placebo: het prachtige "Blind". Zo hoor ik Placebo het liefst. Gedragen, licht dramatische nummers, lekker theatraal gebracht door Molko cs.

Al met al een behoorlijke meevaller deze Meds. Met behulp van deze cd denk ik dat ik inmiddels zelfs een aardige compilatie uit de 5 releases kan maken (met wellicht zelfs een bonus cd-tje van 25 minuten ofzo), waarbij dan Meds het zwaarst vertegenwoordigd zal zijn.
Foto
Washington - A New Order Rising (2005)

Ik heb deze cd vele malen beluisterd. Niet echt een straf alhoewel wat mij betreft het echt sterke gedeelte van de plaat op het einde zit.

De instrumentatie is over het algemeen erg sober gehouden. Vaak een ritmesectie met wat toetsenpartijen. Referenties die bij mij diverse malen te binnen schoten waren inderdaad The Doors (mn Walking Man en Have you ever) en Madrugada ten tijde van The Nightly Disease.Qua sfeer sluit deze cd dan ook prima aan bij het huidige jaargetijde.

Wat opvalt is dat de songs sterker worden naarmate het tempo lager ligt. In die gevallen hoeft de zanger zich ook niet in allerlei bochten te wringen. Met name in eerste twee nummers moet het uit de tenen komen en schuurt de zang gevaarlijk dicht tegen mijn irritatiegrens aan. Ongetwijfeld emotioneel geladen bedoeld maar levert bij mij snel de connotatie "aanstellerij" op (thans ook wel bekend als arcadefireritus).

Maar genoeg gezeurd want al met al is deze cd zeer aan te bevelen. Na de eerste twee nummers weet onze frontman zich in te houden waarbij het "less is more" principe naar voren komt. De meer ingetogen zang levert juist een emotionele meerwaarde op.

Als dan , laten we zeggen vanaf Bluebird, de songs ook nog eens een stuk sterker worden, verlaat de scepis mijn gestel om bij A Long Poem About the Acts of Heroes Or Gods en Velvet Room om te slaan in een licht euforische gemoedstoestand. Na deze twee nummers weet je het zeker. Deze, kennelijk nog jonge knaapjes, hebben iets in hun mars. Op basis van de hoogtepunten van deze cd zou je kunnen stellen dat ze in staat moeten zijn het ultieme herfstmeesterwerk te maken. Dat is deze cd dus nog niet maar de belofte is er niet minder om.
Foto
Radiohead - OK Computer (1997)

Deze cd is voor mij echt een twijfelgeval. Op het eerste gehoor geen klap aan maar door alle juichende kritieken me destijds door talloze luistersessies geworsteld. En inderdaad, op een gegeven moment is deze cd me op de een of andere manier gaan boeien.

Maar of dat nou echt is omdat ik t zo mooi vind...geen idee. Deze cd is voor mij eigenlijk een beetje als net iets te kleine schoenen. In het begin zitten ze helemaal niet maar als je ze maar lang genoeg draagt dan gaat t meevallen. Is t dan gewenning of zitten die schoenen opeens echt lekker ?

Ik weet t dus niet. Feit is dat ik de cd al jaren niet meer gedraaid heb en geen enkele drang voel om m uit de kast te halen. Om nog maar een metafoortje te misbruiken...tis net een mooi fotoboek dat ongelezen, en eigenlijk in de weg, op de salontafel ligt.

Met bovenstaand proza in het achterhoofd, kun je je voorstellen dat ik de hoge notering in diverse lijsten en de welhaast dweperige commentaren aangaande deze cd wat lastig kan plaatsen.

Is het nou echt zo lekker of durven we niet toe te geven dat we eigenlijk, heel suf, net iets te kleine schoenen hebben gekocht ?
Foto
ABC - How To Be A Zillionaire (1985)

Vorige week heb ik voor het eerst in lange tijd deze derde plaat van ABC weer eens opgelegd. Een band die door te debuteren met het fenomenale en algemeen erkend klassieker "The Lexicon of Love" vaak voor "One Top Record Wonder" is versleten. Dat is echter gelet op de kwaliteit van opvolger "Beauty Stab" en deze "How to be A Zillionaire" veels te weinig eer.

Na het zeer moedige en naar mijn mening ook zeer geslaagde rockgeorienteerde "Beaty Stab" keert ABC hier weer terug naar het geluid van het debuut. Zo goed als "The Lexicon" is "Zillionaire"misschien niet maar schelen doet het eerlijk gezegd niet veel. Gebleven is het geweldige gevoel voor meldodie van Martin Fry cs.

Ook de teksten, die me normaal gezien maar matig interesseren, vallen hier op. Niet zo gek overigens, gezien het feit dat Fry afgestudeerd Neerlandicus in het Engels is. Voorbeeldje ? Het karikaturaal chauvinistische en gruwelijk swingende "Tower of London" met de heerlijk vileine sneer naar de US in het algemeen en New York in het bijzonder: "Tower of London !......New York ??....Oh don’t make me laugh...I’ve seen photographs....Tower of London !!". Voor de goede orde...de plaat is van voor 9/11.

Verder valt op dat in vrijwel ieder nummer een briljante break zit. Hoe "Ocean Blue" vrij saai begint en na een minuut of 2,5 een zwaar romantisch aangezette versnelling kent ? Smullen. 15 Storey Halo ? Zelfde verhaal. "So Hip It Hurts" ook al zo’n kraker die, mocht het op The Lexicon hebben gestaan, ook daar een van de betere nummers was geweest, swingt werkelijk de pan uit. Daarnaast wordt, zoals op een goede cd betaamt, keurig balans gezocht door er zo nu en dan een rustpunt uit te gooien ("Be Near me", Between You and Me") maar dan wel van het nivo dat het Sky Radio niet haalt. Voor alle duidelijkheid, dat is een aanbeveling. Het wat hoekige "Vanity Kills" klinkt mij als enige van de nummers gedateerd in de oren.

Rest mij, voor mensen die dat belangrijk vinden, nog te melden dat, zeker gezien het jaar van uitgifte, de geluidskwaliteit van de cd zeer prima is.



| Meer

Winkelwagen
Zoek producten
 
 
Alle bedragen zijn inclusief BTW
      Powered by CCV Shop webwinkel beginnen

Deze website gebruikt cookies om het bezoek te meten, we slaan geen persoonlijke gegevens op.